งคุณชายเจ้าสำอางคนหนึ่งเท่านั้น
ทว่าทุกคนภายในห้องล้วนเลื่อมใสในทัศนคติของเขาเป็นอย่างมาก ดูท่า…ชายคนนี้มิใช่คนธรรมดาอย่างที่คิด
“ท่านป๋ายหลี่เอ่ยชมเกินไปแล้ว ข้าเพียงแต่มีวาสนาดี ดังนั้นจึงได้บังเอิญรู้เรื่องนี้เข้า”
“เพียงแค่กระหม่อมยังไม่เข้าใจ เคยได้ยินมาว่านายน้อยแห่งเถาฮวาอู๋จิตใจโหดเหี้ยมอำมหิต อีกทั้งยังมีฝีมือในการต่อสู้ พระชายาถูกลักพาตัวไปยังรังของเถาฮวาอู๋ แต่เพราะเหตุใดเขาจึงปล่อยพระชายากลับมาหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
ความเงียบเข้าครอบงำห้องอ่านหนังสือ หลินเมิ้งหยาเหลือบมองชายผู้ซึ่งเอ่ยคำพูดแทงใจออกมา รอยยิ้มยิ่งเย้ายวนและทรงเสน่ห์มากขึ้น
“เหตุเพราะ…ข้าคือคนสอดแนมของเถาฮวาอู๋ ที่กลับมาก็เพื่อทำลายท่านอ๋องของพวกเจ้า”
จ้องตาป๋ายหลี่ผู้นั้นอย่างไม่สะทกสะท้าน แววตาไร้ซึ่งความกระวนกระวาย
บรรยากาศเริ่มกดดันมากขึ้น ทัศนคติที่มีต่อหลินเมิ้งหยาในเวลานี้ล้วนแฝงไว้ซึ่งความคลางแคลงใจ
ขอเพียงมีคนออกคำสั่ง ร่างของหลินเมิ้งหยาจะท่วมไปด้วยเลือดในทันที
“พระชายาได้โปรดอธิบาย อู๋เฉินสงสัยมากเหลือเกิน”
น้ำเสียงของป๋ายหลี่อู๋เฉินนุ่มนวล ทว่ากลับซ่อนความอำมหิตเอาไว้
แม่ทัพที่ฉลาดหลักแหลมมักจะระมัดระวังทุกเรื่องเกินกว่าเหตุเสมอ อีกทั้งยังไม่วันเชื่อใจใครง่ายๆ
หลินเมิ้งหยาเข้าใจ หากไม่สามารถเอาชนะป๋ายหลี่อู๋เฉินคนนี้ได้ หลงเทียนอวี้ก็คงไม่เชื่อนางเช่นกัน
การขายชีวิตให้กับเจ้านายที่ไม่เชื่อใจตนเองก็มิต
