หลินเมิ้งหยาที่เข้ามาเป็นแขกในรังเถาฮวาอู๋นอนหลับอุตุโดยไม่รู้เลยว่าเวลาเพียงค่ำคืนเดียว เจียงเฉิงผู้นั้นจะเริ่มขุดความชั่วร้ายของนางออกมา
เกรงว่าคนที่สามารถนอนหลับฝันหวานได้ทั้งที่อยู่ในรังของศัตรูเช่นนี้จะมีเพียงนางผู้เดียวเท่านั้น
“เจ้าเด็กน้อย ตื่นได้แล้ว” อยู่ๆ เสียงอ่อนหวานนุ่มนวลก็ดังขึ้นข้างหู หลินเมิ้งหยาลืมตาพรึ่บแทบจะทันที ทว่าสิ่งที่ได้เห็นกลับเป็นใบหน้าเกลี้ยงเกลาหล่อเหลาขนาดใหญ่ตรงหน้าของตนเอง
“เจ้า…ทำไมดูเหมือนจะโตขึ้นเลยล่ะ?” หลินเมิ้งหยาชี้ไปที่หน้าของชิงหู ตอนแรกที่เจอกัน เขาดูเหมือนเด็กอายุสิบห้าสิบหกปีเท่านั้น
เพียงคืนเดียว ใบหน้าอ่อนหวานกลับมลายหายไปราวกับเป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น
เอ๋? หรือนางจะมองผิดไป?
“จริงหรือ? ข้าเองก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน ยาที่เจ้าเขียนเมื่อวาน ข้านำมาใช้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ตอนแรกข้ารู้สึกเจ็บปวดไปทั้งร่าง ราวกับโดนมดกัดอย่างไรอย่างนั้น เหยียทรมานแทบตาย”
เขาหัวเราะคิกคักแล้วทรุดตัวลงนั่งบนหัวเตียงของหลินเมิ้งหยา ชิงหูลูบไล้ใบหน้าของตนเอง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาดีใจมากขนาดไหน
“เจ้า…ดื่มมันลงไป?” หลินเมิ้งหยามองคนตรงหน้าด้วยท่าทางสงสัย อยู่ๆ นางกลับรู้สึกขบขันในใจ
เจ้าคนนี้รีบร้อนเสียจริง
“ใช่แล้ว ใช่แล้ว แต่ว่านะเจ้าเด็กน้อย หากต้องเจ็บปวดเช่นนั้นทุกครั้ง ข้าคงตายเพราะความทรมานเสียก่อน ไม่มีวิธีอื่นในการถอนพิษแล้วหรือ?”
เขายกมือออกมาจากใบหน
