้าของตนเอง ก่อนจะหันมาหาหลินเมิ้งหยาแล้วแสดงสีหน้าน่าสงสาร ดูเหมือนความเจ็บปวดในตอนนั้นจะทำให้ชิงหูจำจนฝังใจ
“คือว่า…เมื่อวานข้าลืมบอกเจ้าไป อันที่จริงยาพวกนั้น…ประสิทธิภาพรุนแรงมาก เจ้าควรจะนำมันมาอาบ…”
ชิงหูที่ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าเปลี่ยนไปในทันที
สุดท้าย ทำได้เพียงพยักหน้าลงอย่างไม่เต็มใจนัก เอามาอาบก็ดีเหมือนกัน แต่เจ้าเด็กนี่…แน่ใจนะว่านางมิได้จงใจกลั่นแกล้งเขา?
“เจ้าต้องจำเอาไว้ให้ดี หากนำมันไปอาบ เมื่อครบรอบสามเดือน เจ้าจะต้องหยุดอาบครึ่งเดือน หลังจากนั้นอีกหนึ่งปีให้หลัง เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาเครื่องหอมพวกนั้นแล้ว”
ได้ยินระยะเวลานานถึงหนึ่งปี ทว่าชิงหูกลับมิได้แสดงท่าทีไม่พึงพอใจ
รอมาได้ตั้งนานหลายปี รออีกเพียงเท่านี้จะเป็นไรไป?
“หลังจากนั้นอีกหนึ่งปี ข้าจะเปลี่ยนยาให้เจ้าเพื่อถอนพิษภายในร่างกาย จำเอาไว้ เจ้าห้ามใช้ยาพิษเหล่านี้อีกเด็ดขาด”
สิ่งที่หลินเมิ้งหยากังวลที่สุดคือชิงหูจะนำยาเหล่านั้นมาใช้ประโยชน์อีกครั้ง
เหมือนกับยาเสพติด หากกลับไปเสพอีกครั้ง คราวนี้จะเลิกยากกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า
“วางใจเถอะ เหยียเกลียดเจ้าสิ่งนั้นมาก จะกลับไปใช้อีกได้อย่างไร”
ร่องรอยแห่งความเย็นชาปรากฏขึ้นในแววตาของชิงหู
ตลอดหลายปีมานี้ ชีวิตของเขาจมอยู่กับคำโกหกหลอกลวง
ตอนนี้เขามีโอกาสแล้ว แล้วแบบนี้เขาจะกลับไปติดกับคนคนนั้นอีกทำไมกัน
“ดี ถ้าเช่นนั้นเจ้าส่งข้ากลับไปเถอะ ไม่ได้กลับมาคืนหนึ่งแล้ว
