พวกเขาคงเป็นห่วงข้าเจียนตาย”
อันที่จริงหลินเมิ้งหยาสามารถเขียนรายชื่อยาทั้งหมดออกมาแล้วมอบให้ชิงหูไปตามหายาที่ต้องใช้เองได้
แต่การมีพันธสัญญากับมือลอบสังหารเช่นนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือการถือไพ่ตายเอาไว้ในมือ
ขอเพียงนางกำสิ่งที่ชิงหูต้องการเอาไว้ นางจะมีสิทธิ์ในการตัดสินใจ
“ใช่ ใช่ ใช่ เหยียจะรีบเรียกคนไปส่งเจ้า เจ้ารอประเดี๋ยวหนึ่ง!”
ชิงหูรีบออกไปเตรียมการ อย่าคิดว่าเขาจะคล้อยตามหลินเมิ้งหยาไปเสียทุกอย่าง เพราะเรื่องสำคัญบางเรื่อง แม้นางจะถามแต่เขาก็ไม่มีทางปริปาก
อย่างเช่นเรื่องความลับของเถาฮวาอู๋ อีกทั้งใครคือที่ต้องการเอาชีวิตของนาง
“เจ้าเด็กน้อย แม้เหยียจะสัญญาแล้วว่าจะปกป้องดูแลเจ้าเป็นเวลาสามปี แต่ภายในสามเดือนนี้เหยียมีเรื่องให้ต้องทำ เจ้าจะต้องระมัดระวังตัวให้มาก เหยียยังรอให้เจ้ากลับมาถอนพิษให้อยู่นะ!”
หลินเมิ้งหยาถูกปิดตาอีกครั้ง ได้ยินเสียงของชิงหูที่ถูกส่งออกมา
ชิงหูเคยบอกว่าชีวิตของนางถูกจ้างวานฆ่าโดยลูกค้าปริศนาในราคามหาศาล
นางพยักหน้าลง ขอเพียงชิงหูไม่ต้องการชีวิตของนาง เชื่อว่าคงมิมีใครกล้าเข้ามายุ่มย่ามอีกแล้ว
หลินเมิ้งหยาถูกแบกขึ้นบ่าอีกครั้ง รู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังหมุนติ้ว
ความชื้นของน้ำค่อยๆ หายไป นางรู้สึกได้ว่าตอนนี้ตนเองออกมาจากรังเถาฮวาอู๋ไกลมากแล้ว
รู้สึกได้ว่าตนเองถูกวางลงบนรถม้า จากนั้นเดินทางไปยังถนนเล็กๆ ที่ไม่รู้จัก
หลินเมิ้งหยาแอบเปิดตาของตัวเองออก แ
