วามใจกว้าง ผลปรากฏว่าใบหน้าของคนเหล่านั้นล้วนเผยให้เห็นความชื่นชม
หยักยิ้มเล็กน้อย จากนั้นนั่งลงบนเก้าอี้
“ตกลงสถานการณ์เมื่อคืนเป็นเช่นไรกันแน่?”
หลงเทียนอวี้เอ่ยถามโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยสิ่งที่ตนเองวิเคราะห์ออกมา
“เมื่อคืนหลังจากที่หม่อมฉันถูกทำให้สลบไปแล้วก็ถูกส่งตัวไปยังรังเถาฮวาอู๋ อีกทั้งหม่อมฉันเดาว่ารังของเถาฮวาอู๋ยังซ่อนอยู่ในท่าเรือที่ใดที่หนึ่งในเมืองหลวงเพคะ!”
