เหลือเกินที่พี่สาวกลับมาแล้ว
หลินขุยมองภาพตรงหน้าอย่างทำอะไรไม่ถูก พระชายาที่อยู่ตรงหน้ากำลังแสดงความรักต่อน้องชายและบ่าวรับใช้
เมื่อเสียงร้องไห้ของป๋ายจื่อสงบลงแล้ว ในที่สุดเขาก็สบโอกาส
“พระชายา ท่านอ๋องเชิญทางด้านนั้นพ่ะย่ะค่ะ ท่าน…”
มองดูเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ของพระชายา เขาสกัดคำว่ารีบไปสองคำนี้เอาไว้แล้วกลืนลงท้อง
“ได้ ข้าเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วจะรีบไป”
หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มขึ้นที่มุมปากอย่างหมดเรี่ยวแรง สวรรค์โปรด ขนาดนางถูกจับตัวไปหนึ่งคืนเสื้อผ้ายังไม่ยับเท่านี้มาก่อนเลย
แต่พอกลับมาถึงก็ถูกน้ำมูกน้ำตาของป๋ายจื่อทำให้สกปรกเลอะเทอะถึงเพียงนี้แล้ว อยากจะร้องไห้แต่ร้องไม่ออก
เมื่ออาบน้ำหวีผมเสร็จแล้ว หลินเมิ้งหยาจึงถูกหลินขุยพามาส่งที่ห้องอ่านหนังสือของหลงเทียนอวี้
หลังจากเข้าไปในคุกลับหนึ่งครั้งแล้ว หลินเมิ้งหยากลายเป็นหนึ่งในลูกสมุนของหลงเทียนอวี้ ดังนั้นเรื่องบางเรื่องจึงไม่จำเป็นต้องปิดบังนาง
โดยเฉพาะใบหน้าของคนแปลกหน้าหลายคนที่นางไม่เคยพบเห็นมาก่อน
“ถวายคำนับพระชายา”
คนเหล่านั้นคุกเข่าถวายคำนับแก่นาง ทั้งที่ตำแหน่งพระชายาเป็นเพียงฉากหน้าเท่านั้น
หลินเมิ้งหยาเหลือบมองหลงเทียนอวี้ แต่นางพบว่าเขามิได้แสดงปฏิกิริยาใดๆ ออกมา
เมื่อลองไตร่ตรองดูแล้ว ดูเหมือนสถานะพระชายาเองก็เกรงจะเป็นหนึ่งในหน้าที่ของนางเช่นกัน
“ไม่ต้องมากพิธี ล้วนเป็นคนกันเองทั้งนั้น ไม่ต้องเกรงใจหรอก”
ตอบกลับด้วยค
