แท้ก็ไว้ใจไม่ได้เลยแม้แต่น้อย!
“คุณหนูกลับมาแล้ว! นายน้อยอวี้ นายน้อยอวี้ คุณหนูกลับมาแล้วเจ้าค่ะ”
ป๋ายจื่อที่นอนไม่หลับทั้งคืนดวงตาปูดโปนแดงก่ำเหมือนกระต่ายน้อย สายตาพลันเห็นหลินเมิ้งหยาที่ถูกทหารยามคุ้มกันมาส่งยังพระตำหนัก
ท่านอ๋องห้ามมิให้โหวกเหวกโวยวายเรื่องที่หลินเมิ้งหยาหายตัวไป ดังนั้นคนที่รู้เรื่องจึงมีเพียงไม่กี่คน
แต่คาดไม่ถึงเลยว่าคุณหนูจะกลับมาอย่างปลอดภัย ขณะเดียวกัน ป๋ายจื่อที่ดีใจจนเนื้อเต้นรีบเขย่าตัวของหลินจงอวี้ ก่อนจะออกวิ่งไปด้านนอกเพื่อรับคุณหนูกลับมา
“ฮือๆ คุณหนูไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”
หลินเมิ้งหยารู้สึกรังเกียจเล็กน้อย ใบหน้าของป๋ายจื่อเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำมูกและน้ำตา แต่สุดท้ายนางกลับทำเพียงกอดสาวใช้เอาไว้แน่น
ไม่มีทางเลือก คงต้องล้มเลิกเรื่องที่จะประหยัดในการซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ทิ้งไปเสียแล้ว
“ใช่แล้ว ใช่แล้ว ข้ากลับมาแล้ว เจ้าก็เห็นมิใช่หรือว่าข้าไม่เป็นอะไร วางใจเถิด ข้าสบายดี”
ขอบตาของหลินจงอวี้เองก็แดงก่ำ เมื่อเทียบกันแล้ว เขาและป๋ายจื่อเปรียบเสมือนลูกไก่ตัวน้อยๆ ส่วนหลินเมิ้งหยาคือคนที่พวกเขาต้องการพึ่งพิง
“เจ้าก็มานี่สิ ถึงอย่างไรพี่สาวก็ไม่คิดจะใส่เสื้อผ้าชุดนี้ต่อแล้ว”
นางยื่นมือออกไปเรียกหลินจงอวี้ รอยยิ้มแหยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า
“พี่สาว ยินดีต้อนรับกลับมา”
หลินจงอวี้ซุกหน้าลงบนบ่าของหลินเมิ้งหยา รู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบของเขากลับมาสงบสุขอีกครั้ง
โชคดี
