าแขกมายังที่นี่?”
ขณะที่หัวใจกำลังกระตุกระรัว ด้านนอกรถกลับปรากฏเสียงนุ่มนวลอ่อนหวานของชิงหู
“นาย…นายน้อย!” ทั้งสองทั้งหวาดกลัวทั้งตื่นตะลึงเมื่อได้เห็นร่างของเด็กหนุ่มตรงหน้า ทว่าน้ำเสียงที่ส่งออกมาแสดงให้เห็นถึงความหวาดผวาอย่างชัดเจน
“ข้ารู้อยู่แล้วว่าพวกเจ้าทั้งสองเป็นคนคิดไม่ซื่อ ฮึ ดีเหมือนกัน ข้าจะได้ใช้โอกาสนี้จบชีวิตของพวกเจ้าเสีย”
เสียงฟาดฟันดังขึ้น ก่อนที่ด้านนอกจะเข้าสู่ความสงบ
“เจ้าเด็กน้อย รีบออกมาเถอะ”
น้ำเสียงของชิงหูเจือไว้ซึ่งความขี้เล่น ราวกับว่าเขากำลังเย้าแหย่หลินเมิ้งหยาที่ยังคงอยู่ภายในรถ
นางโผล่หน้าออกมา นอกจากชิงหูที่สวมใส่ชุดสีขาวแล้ว ก็มิเห็นร่างของใครอื่นอีก
“พวกเขาล่ะ?”
นางชี้ไปทางตำแหน่งคนคุมบังเหียน แต่กลับเห็นเพียงชิงหูที่กำลังยกขวดเล็กๆ ขึ้นมา
“นี่คือผงทำลายศพ ข้าจัดการทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้ว ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าสองคนนั้นมีจิตใจชั่วร้าย ดูสิ แค่ทดสอบนิดหน่อยก็รู้แล้ว”
ชิงหูกลับดูภาคภูมิใจกับผลงานของตนเอง ผิดกับหลินเมิ้งหยาที่เกือบจะเข้าไปตะบันใบหน้ารูปไข่ของเขาแล้ว
จิตใจชั่วร้ายอะไรกัน ชิงหูจะต้องเอาคืนนางที่ไม่ยอมบอกว่ายาพวกนั้นมีไว้สำหรับอาบอย่างแน่นอน!
“เอาล่ะเจ้าเด็กน้อย เหยียต้องไปแล้ว”
ชิงหูเผยรอยยิ้มซุกซนเล็กน้อย สะบัดกางเกงก่อนจะหายตัวไปในป่า
หลินเมิ้งหยามองเจ้าเด็กหนุ่มคนนั้นด้วยความหงุดหงิด จริงๆ เลย สุดท้ายนางก็ถูกเอาคืนจนได้!
ผู้ชาย…ที่
