์โปรด ทั้งที่ไม่มีวิทยาการสมัยใหม่ แต่คนเหล่านี้ทำได้อย่างไรกัน?
ก่อนนั้นทุกคนต่างพากันคาดเดาว่าเถาฮวาอู๋น่าจะอยู่ที่ท่าเรือขนาดใหญ่
แต่ใครจะรู้เล่าว่ารังที่แท้จริงของเถาฮวาอู๋จะหลบซ่อนอยู่ใต้น้ำ
ตอนนี้ความหวังในการหลบหนีเริ่มริบหรี่ลง
“เจ้าเด็กน้อย เมื่อเข้ามาที่นี่แล้ว อย่าคิดเลยว่าจะได้กลับออกไป” อยู่ๆ ประตูที่ถูกปิดสนิทก็เปิดออก ชิงหูที่มีท่าทางเกียจคร้านปรากฏขึ้นที่หน้าประตู
“เหตุใดข้าต้องหนีด้วยเล่า? ไม่ว่าช้าหรือเร็ว เจ้าก็ต้องส่งข้ากลับไปอยู่ดี”
ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น หลินเมิ้งหยายังคงนั่งด้วยท่าทางผ่อนคลายอยู่ข้างหน้าต่างและจับจ้องมาที่ชิงหู
“ข้าตกลงตามเงื่อนไขของเจ้าที่ว่าจะปกป้องดูแลเจ้าเป็นเวลาสามปี ส่วนเงื่อนไขของข้าคือเจ้าจะต้องทำการถอนพิษให้กับข้า” ชิงหูเดินเข้ามา จากนั้นนั่งลงบนเก้าอี้ภายในห้อง
เมื่อเทียบกับเมื่อครู่ ท่าทางเหลาะแหละลดน้อยลง แต่ความอ้างว้างกลับเพิ่มมากขึ้น
“แน่นอนอยู่แล้ว แต่ข้าประหลาดใจเหลือเกิน ตกลงว่าใครกันแน่ที่เลี้ยงดูนักฆ่าเช่นเจ้าเอาไว้”
กลิ่นกายแปลกประหลาดของชิงหูสามารถทำให้คนดมแข็งแรงขึ้นภายในช่วงระยะเวลาอันสั้น แต่ข้อเสียของมันคือการเสพติด อีกทั้งยังต้องทุกข์ทรมานแทบทุกเดือน
“ข้า…ถูกรับเลี้ยงเอาไว้ พ่อของข้าคือนายใหญ่ของเถาฮวาอู๋”
ภายในห้อง แสงไฟริบหรี่ มิรู้ว่าเพราะเหตุใด ใบหน้าเรียวเล็กของชิงหูจึงปรากฏร่องรอยแห่งความเศร้าหมอง
หลินเมิ้งหยาหั
