นหน้าไปพลางเอ่ยเสียงเรียบ “อย่าแสร้งทำตัวน่าสงสารต่อหน้าข้าเลย มันไม่มีประโยชน์”
หลังจากได้ยินประโยคนี้ ชิงหูระเบิดเสียงหัวเราะออกมา จากนั้นกลับมามีท่าทางเย้ายวนดังเดิม
“ใจแข็งดั่งหิน เหตุใดเหยียจึงตกอยู่ในกำมือเจ้ากันนะ?”
“สิ่งสำคัญที่สุดเมื่อต้องเจรจากับคนอย่างพวกเจ้าก็คือระวังอย่าให้ถูกหลอกเอาได้ อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ถึงวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของเจ้า คิดจะทำตัวน่าสงสารแล้วหลอกเอายาถอนพิษจากข้า…ฝันไปเถอะ!”
ชิงหูผู้นี้เจ้าเล่ห์มากจนเกินไป โชคดีที่หลินเมิ้งหยามีจุดเด่นในเรื่องหลักการทางการพูด
มิเช่นนั้นคงถูกเขาหลอกอย่างแน่นอน
“โอ้โหยว เจ้าฉลาดเหมือนกันนี่ ไม่เหมือนกับท่านอ๋องคนนั้นของเจ้า เขาส่งคนสำรวจท่าเรือน้อยใหญ่ละแวกนี้ไปจนหมดแล้ว แต่น่าเสียดาย รังเถาฮวาอู๋ของเหยียอยู่ใกล้เพียงใต้เปลือกตาของเขาเท่านั้น”
หัวใจของหลินเมิ้งหยากระตุกระรัว เหตุใดจึงไม่เคยมีใครรู้จักรังของเถาฮวาอู๋เลยแม้แต่คนเดียว?
“วางใจเถิด เมื่ออาทิตย์ส่องแสง เหยียจะส่งตัวเจ้ากลับไป เจ้าเด็กน้อย อย่าได้คิดทำอะไรแผลงๆ มิเช่นนั้นแม้แต่ข้าก็ปกป้องเจ้าเอาไว้ไม่ได้”
ชิงหูเคาะหน้าผากของหลินเมิ้งหยา ก่อนจะเดินออกจากห้องขังชั่วคราวของนางไป
แต่หวังเหลือเกินว่าหลงเทียนอวี้จะหารังเถาฮวาอู๋เจอ ทว่า ฟังจากน้ำเสียงของชิงหูแล้ว ความเป็นไปได้กลับมีน้อยมาก
“ท่านอ๋อง ตรวจสอบทั้งหมดสิบแปดท่าแล้ว แต่ไม่พบร่องรอยของการหายตัวไปเลยพ่ะย่ะค
