่ะ”
หลงเทียนอวี้ยืนอยู่บนท่าเรือ จ้องมองเรือลำเล็กลำน้อย แต่หากอ้างอิงจากคำสารภาพของผู้ว่าการแล้วละก็ ไม่มีท่าเรือแห่งไหนเลยที่จะใหญ่อย่างที่เขาพูด
เกิดอะไรขึ้น? หรือพวกเขาจะหายไปจากท่าเรือโดยไร้ร่องรอยภายในคืนเดียว?
คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น จะต้องหาเถาฮวาอู๋ให้เจอ มิใช่เพียงเพราะหลินเมิ้งหยาตกอยู่ในกำมือของพวกเขา สิ่งสำคัญที่สุดคือเขาไม่มีทางยอมให้ผู้ใดเข้ามากระตุกหนวดเสือถึงพระตำหนักได้ง่ายๆ
นี่มิใช่เพียงการทำร้ายหลินเมิ้งหยาได้อย่างง่ายดาย แต่ยังเป็นการยั่วยุตัวเขาอีกด้วย
“พวกเจ้าหาให้หมดทุกซอกทุกมุม อย่าละเลยแม้แต่ร่องรอยเท่าตัวมด หากพบเบาะแสของพระชายา จงรีบเข้ามารายงานข้าทันที”
“พ่ะย่ะค่ะ”
องครักษ์ประจำจวนหยู๋ออกค้นหาอีกครั้งอย่างเงียบเฉียบ เขาไม่อาจออกค้นหาหลินเมิ้งหยาได้อย่างโจ่งแจ้ง
มิเช่นนั้น คนพวกนั้นจะต้องถือโอกาสนี้แพร่กระจายข่าวลือเสียๆ หายๆ อย่างแน่นอน
คำพูดของคนคือภัยเงียบที่แท้จริง
ส่งคนโง่เขลามาเป็นพระชายาของหลงเทียนอวี้ผู้นี้ จากนั้นคิดว่าจะพานพบแต่ความผาสุก
ทว่าเมื่อเห็นว่าหลินเมิ้งหยากลับกลายเป็นคนปกติธรรมดาทั่วไป พวกเขาจึงส่งคนมาจับตามองพระชายาของตนเอง เมื่อใดที่นางพลาดท่า เมื่อนั้นข่าวลือเสื่อมเสียชื่อเสียงคงมิวายแพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมือง
จิตใจโหดร้ายเกินมนุษย์
“ท่านอ๋อง พระสนมเต๋อเฟยเหนียงเหนียงต้องการให้พระองค์เข้าเฝ้าเป็นการด่วนพ่ะย่ะค่ะ”
ด้านหลังของหลงเทียนอวี
