นนี้ ความโกรธเกรี้ยวของพระสนมเต๋อเฟยจึงคลายลงเล็กน้อย
แต่เมื่อได้เห็นสัญญาณผ่านทางสายตาของเจียงเฉิง ความเงียบบังเกิดขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่นางจะเอ่ยออกมาเบาๆ
“เปิ่นกงรู้ว่าเจ้าเอ็นดูพระชายามาก แต่หากนางถูกลักพาตัวไป อย่างไรนางก็คงถูก…”
หลงเทียนอวี้เอ่ยขัดคำพูดของพระสนมเต๋อเฟยทันที
“หมู่เฟยโปรดวางใจ ไม่มีทางเกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้นอย่างแน่นอน”
สายตาเย็นชาตกลงบนร่างของเจียงเฉิง จนคนถูกมองอดไม่ได้ที่จะหดตัวเล็กลง
สิ่งที่เขาเกลียดมากที่สุดคือพวกปากยื่นปากยาว
ดูเหมือนญาติผู้น้องคนนี้ควรจะมาเยือนที่นี่ให้น้อยลง
“อืม ควรจะเป็นเช่นนั้น ถ้าไม่เช่นนั้น ต่อให้เจ้าเกลียดข้า โกรธข้า แต่หมู่เฟยก็จะจัดการเรื่องนี้ จริงสิ หรูฉิน…”
“หมู่เฟย เอ๋อร์เฉินมิต้องการให้หรูฉินมาที่นี่ เรื่องของเอ๋อร์เฉิน เอ๋อร์เฉินจะเป็นผู้จัดการเอง”
ปฏิเสธความปรารถนาดีของหมู่เฟยอย่างเด็ดขาด หลงเทียนอวี้ไม่ไว้หน้าเจียงเฉิงเลยแม้แต่น้อย
ครั้นสมัยยังเด็ก เสด็จพ่อและหมู่เฟยเคยพูดติดตลกว่าจะให้หรูฉินแต่งงานเป็นพระชายาของตนเอง
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาเห็นหรูฉินเป็นเพียงน้องสาวเท่านั้น
เจียงเฉิงคนนี้ ยุ่งวุ่นวายเกินไปแล้ว
“แต่อาใหญ่ของเจ้าทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับหมู่เฟยมาตลอดหลายปี อีกทั้งเขายังรักและเอ็นดูหรูฉินมาก มิเช่นนั้นคงไม่มาขอร้องหมู่เฟยถึงที่นี่”
พระสนมเต๋อเฟยอึดอัดใจเล็กน้อย นางมองดูหรูฉินเติบโตมาตั้งแต่ยังเล็กยังน้อย
ทั้งฉล
