็นเอาตาย ดวงตาเจิ่งนองไปด้วยน้ำตา
ฮือๆ คุณหนูหายตัวไปอีกแล้ว!
หลินจงอวี้พาร่างกายที่ยังไม่กลับมาเป็นปกติดีของตนเองออกวิ่งไปทางประตูหน้าห้องอ่านหนังสือของหลงเทียนอวี้
เมื่อองครักษ์หน้าห้องเห็นว่าเป็นน้องชายของพระชายาจึงมิได้ห้ามเอาไว้
ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้เคาะประตู สายลมหอบใหญ่พัดกระทบร่างจนโงนเงน สุดท้ายเงาดำทมิฬพุ่งเข้าไปรับร่างของเขาเอาไว้
“ช่วยพี่สาวข้าด้วย พี่สาวถูกจับตัวไปแล้ว!” พูดจบ เขาสลบไปในทันที
เย่สูดกลิ่นที่ยังคงติดตามร่างกายของเด็กหนุ่ม ที่แท้ก็คือหมีเซียง!
“ท่านอ๋อง ข้าน้อยมีเรื่องรายงาน” ภายในห้อง หลงเทียนอวี้กำลังคุยเรื่องกลุ่มเถาฮวาอู๋กับคนสนิท
เย่ที่คอยทำหน้าที่เฝ้าประตูเพื่อไม่ให้คนนอกย่ำกรายเข้าไป อยู่ๆ ก็ร้องขอเข้าเฝ้า
เงียบกริบ ไม่มีใครกล้าส่งเสียง
“พวกเจ้าออกไปก่อน ค่อยกลับมาคุยกันใหม่วันหลัง”
ทุกคนขยับตัวออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ หลังจากนั้นภายในห้องจึงเหลือเพียงหลงเทียนอวี้ผู้เดียว
“เด็กคนนี้มีกลิ่นของหมีเซียงที่เถาฮวาอู๋ใช้ติดตัว เกรงว่าจะเกิดเรื่องขึ้นกับพระชายาแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
เย่วางร่างของหลินจงอวี้ลงบนเก้าอี้ ก่อนจะรายงานปัญหาออกมา
แววตาของหลงเทียนอวี้เปลี่ยนไป เขาพุ่งตัวออกจากห้องอ่านหนังสือแทบจะทันที
“พาหลินจงอวี้มาด้วย! ตามข้ามา!”
“พ่ะย่ะค่ะ”
ภายในตำหนักมืดมิดลงแล้ว
เมื่อเดินมาถึงห้องของหลินเมิ้งหยา เขาได้เห็นเพ่ยเจี้ยของหลินเมิ้งหยาร้องไห้ตัวสั่น
