คุณหนูหลินไปพักผ่อน”
หญิงสาวใบหน้าสวยงามสองนางผลักประตูเข้ามา หลินเมิ้งหยาเพิ่งพบว่าบนร่างของทั้งสามล้วนมีกลิ่นหอมแปลกประหลาดส่งออกมา
ตกลงเถาฮวาอู๋คืออะไรกันแน่ เหตุใดจึงใช้ยาพิษเหล่านั้นมาควบคุมทุกคนกัน?
“คุณหนูหลิน เชิญเจ้าค่ะ!” ชิงหลวนสวมใส่ชุดสีฟ้า ฮั่วเฟิ่งสวมใส่ชุดสีแดง ทว่าดวงตากลับแข็งทื่อเย็นชาอย่างแปลกประหลาด
หลินเมิ้งหยาลองคำนวณความเป็นไปได้ที่จะหนีออกมา สุดท้ายทำได้เพียงเดินตามหลังพวกนางออกจากห้องของชิงหู
หากทางจวนของท่านอ๋องรู้ว่านางหายตัวไป มิรู้ว่าจะเกิดความโกลาหลมากถึงเพียงไหน
“คุณหนู นี่คือเกี๊ยวกุ้งในซุปไก่ที่คุณหนูสั่งให้ข้าทำ รีบ…กรี๊ด! นายน้อยอวี้! คุณหนู!”
ป๋ายจื่อเดินกลับมาจากห้องครัว ทันทีที่ผ่านธรณีประตูเข้ามาก็ได้เห็นร่างของหลินจงอวี้ที่นอนสลบอยู่บนพื้น
ทว่าคุณหนูของนายกลับหายตัวไป
รีบวิ่งเข้าไปเขย่าตัวหลินจงอวี้อย่างเอาเป็นเอาตาย ในที่สุดนายน้อยอวี้ก็ฟื้นขึ้น
“พี่สาว…พี่สาวพระชายา…” หลินจงอวี้มองไปทางเตียงที่ว่างเปล่า สมองที่เคยสับสนมึนงงพลันแจ่มชัดขึ้นมาในบัดดล
พี่สาวหายตัวไปแล้ว! เขาถูกวางยาหมีเซียง ถ้าเช่นนั้นพี่สาวกำลังตกอยู่ในอันตราย
“พี่ป๋ายจื่อ ข้าต้องไปหาท่านอ๋อง พี่รออยู่ที่นี่นะ ห้ามบอกใครเป็นอันขาดว่าพี่สาวหายตัวไป เข้าใจหรือไม่?”
คำพูดเพียงประโยคเดียวของหลินจงอวี้ทำให้ป๋ายจื่อที่กำลังตื่นตระหนกรู้สึกตัวว่าตนเองควรทำอะไร
นางพยักหน้าลงอย่างเอาเป
