“ป้ายอาญาสิทธิ์ดอกท้อ? คืออะไร?” หลินเมิ้งหยาจ้องมองผู้ว่าการที่อยู่ตรงหน้า ตอนแรกคิดว่าคนเหล่านั้นเป็นเพียงกลุ่มอันธพาลธรรมดา แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับกลุ่มลอบสังหารแห่งเจียงหู
“ป้ายอาญาสิทธิ์ดอกท้อคือป้ายแสดงเนื้อหาภารกิจของกลุ่มนักลอบสังหารเถาฮวาอู๋ ใช้เพียงครั้งเดียว จากนั้นมันจะต้องถูกทำลาย ดังนั้นนอกจากมือลอบสังหารเถาฮวาอู๋แล้ว จึงมิเคยมีผู้ใดพบเห็นมาก่อน”
“เอาล่ะ ถอนพิษให้เขาเถิด ได้ความลับออกมามากมายขนาดนี้แล้ว แม้เขาจะกลับไปได้ แต่คาดว่าจุดจบที่รออยู่ก็มีเพียงแต่ความตายเท่านั้น”
หลินเมิ้งหยาหมุนตัว เดินออกจากคุกลับ
เขาเป็นเพียงลูกกระจ๊อกปลายแถวเท่านั้น ที่ถูกทิ้งเอาไว้ก็คงเพราะเขามิใช่สลักสำคัญใดๆ
หากเก็บเอาไว้ บางทีอาจจะใช้ประโยชน์ได้
อันที่จริง พิษของผงจี๋เล่อนั้นแก้ง่ายมาก เพียงล้างบริเวณที่แสบคันด้วยน้ำสะอาดเท่านั้น ทว่า ขั้นตอนการถอนพิษสำหรับผู้ว่าการ คงมิต่างอะไรจากการถูกทรมานอีกครั้ง
“พระชายา ข้าน้อยจะไปรายงานความคืบหน้า พระองค์มีเรื่องอะไรต้องการรับสั่งหรือไปบอกท่านอ๋องหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
พ่อบ้านเติ้งถือสมุดคำสารภาพเอาไว้ในมือ จากนั้นถวายคำนับอยู่ด้านหลังหลินเมิ้งหยา
“ข้าไม่มีเรื่องอะไรต้องพูด แต่ต่อจากนี้ไปอย่าให้เจียงเฉิงมาที่นี่อีก อย่าให้…เขาได้พูดคุยกับนักโทษในคุกลับ”
หลินเมิ้งหยายอมรับ นางมิใช้คนดีเหมือนหลินเมิ้งหยาคนก่อน
เมื่อเทียบกับคนดีแล้ว
