ด็กที่ไม่เหมือนใครเลยจริงๆ
ปกติผู้หญิงทั่วไปเวลาเจอกับสถานการณ์เช่นนี้มักจะแสดงท่าทางหวาดผวา
ทว่ายัยเด็กคนนี้กลับสงบนิ่ง
“ไม่มีทาง จะให้เชื่อหรือว่าเจ้าจับตัวข้ามาเพียงเพื่อพูดคุยกันเท่านั้น? บอกข้ามาสิว่าวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของเจ้าคืออะไร?”
หลินเมิ้งหยาจ้องมองฝ่ายตรงข้ามด้วยสายตาเย็นชา น้ำเสียงยิ่งอ่อนโยนมากเท่าไร นางต้องยิ่งป้องกันตัวเองให้มากขึ้นเท่านั้น
“ไม่มีอะไร แค่เชิญเจ้ามาลองยาเท่านั้น ข้าได้ยินมาว่าแต่ก่อนเจ้าเป็นคนสติฟั่นเฟือน แต่กลับกลับมาฉลาดเฉลียวอีกครั้งในวันแต่งงาน หากทำให้เจ้ากลับไปเสียสติอีกครั้ง เจ้าก็มิได้ขาดทุนมิใช่หรือ?”
นายน้อยหัวเราะคิกคักจ้องมองหลินเมิ้งหยา ราวกับว่าเขากำลังแหย่แมวแหย่หมาเล่นอย่างไรอย่างนั้น
ใจดำอำมหิต!
หลินเมิ้งหยามั่นใจมากว่าในสมัยที่ยังเยาว์วัยจะต้องมีคนประสงค์ร้ายต่อนางอย่างแน่นอน มิเช่นนั้นอยู่ๆ เด็กธรรมดาจะกลายเป็นคนสติฟั่นเฟือนได้อย่างไร
“ได้ ในเมื่อถูกเจ้าจับตัวมาแล้ว ข้าก็ไม่มีทางเลือก แต่เจ้าก็มิควรปล่อยให้ข้าสับสนมึนงงเช่นนี้ บอกข้ามาเถิดว่าตกลงเจ้าเป็นใครกันแน่?”
หลินเมิ้งหยามีสิ่งที่สามารถปกป้องชีวิตของตัวเองเอาไว้ได้ สิ่งนั้นก็คือเครื่องตรวจจับยาพิษในสมองนางอย่างไรเล่า
แต่หากเปลี่ยนเป็นคนโง่เขลาสติฟั่นเฟือน สักวันหนึ่งนางคงจะพูดชื่อยาถอนพิษออกมา…หรือเปล่านะ?
ตอนนี้สิ่งที่นางต้องการคือตัวตนของผู้ที่อยู่เบื้องหลัง
“เรื่องนี้เห
