่างกายจะยังมีเรี่ยวแรงอยู่มากเลยนี่ พวกเจ้าออกไปก่อน ข้าจะคุยกับพระชายาอวี้เป็นการส่วนตัว”
สิ้นเสียงของนายน้อย เด็กหนุ่มสวมใส่ชุดสีแดงแจ๋ตัวยาวปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าหลินเมิ้งหยา
ตอนแรกที่ได้เจอกัน เขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มซอมซ่อที่มีใบหน้าสกปรกเปรอะเปื้อนเท่านั้น
ทว่าตอนนี้เสื้อคลุมสีแดงสุดเย้ายวนกลับห่มร่างของเขาอยู่ จนทำให้มองไม่ออกว่าตกลงแล้วเขาเป็นชายหรือหญิงกันแน่
ปกเสื้อเปิดออกเล็กน้อยเผยให้เห็นหน้าอกเนียนละเอียดสีขาวดุจหิมะ
ปากแดงดั่งชาด จักษุยาวดั่งนกการเวก เมื่อถูกสายตาเปล่งประกายราวกับหยดน้ำคู่นั้นจ้องมอง ร่างกายจึงอ่อนยวบลง
แต่…เขาเป็นตาลุงแก่ที่ฝึกฝนวิชาอาคมจนแก่กล้า! เขาเป็นตาลุงแก่ที่ฝึกฝนวิชาอาคมจนแก่กล้า! เขาเป็นตาลุงแก่ที่ฝึกฝนวิชาอาคมจนแก่กล้า!
หลินเมิ้งหยาร้องเตือนตัวเองในใจ แม้ความหล่อเหลาจะอยู่ตรงหน้า แต่นางก็มิได้หวั่นไหว
“เจ้าจับข้ามาที่นี่ด้วยเหตุใด? ถ้าไม่มีอะไรข้าจะกลับบ้านนอน!” หลินเมิ้งหยามิได้เผยความกระวนกระวายออกมาให้เห็น แม้ทั้งคู่จะไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัว แต่คนอายุห้าสิบที่ยังมีใบหน้าอ่อนเยาว์จะต้องเป็นพวกโรคจิตอย่างแน่นอน! ตาแก่โรคจิต!
“ยัยเด็กคนนี้ เหตุใดจึงใจดำเช่นนี้เล่า! เหยียเชิญเจ้ามาที่นี่เพราะคิดถึงเจ้ามากเหลือเกิน เป็นอะไรไป? เจ้าทำให้เหยียตกใจเพียงครั้งเดียว คิดหรือว่าเหยียจะไม่สามารถพาตัวเจ้ากลับมาได้?”
นายน้อยผู้นั้นหัวเราะขบขัน ช่างเป็นเ
