การทรมานเป็นไปอย่างต่อเนื่อง ผู้ลงทัณฑ์เปลี่ยนแส้ไปหลายเส้นเพื่อรักษาน้ำหนักให้คงที่
หลงเทียนอวี้กลับออกไปแล้ว ภายในคุกจึงเหลือเพียงหลินเมิ้งหยาและองครักษ์เหล่านั้น
“ดูท่าท่านผู้ว่าการผู้ยิ่งใหญ่จะยังไม่ยอมสารภาพ ข้านับถือในความเป็นลูกผู้ชายของท่านเหลือเกิน พ่อบ้านเติ้ง จงไปตามหมอหลวงประจำจวนของเรามา” หลินเมิ้งหยาแทะเมล็ดทานตะวันจนปากแห้งแล้วลุกขึ้น สายตาพลันมองทางนักโทษที่อยู่ตรงหน้า มุมปากเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม
ไม้ก๊อกถูกเปลี่ยนไปสามอันแล้ว แต่ละอันเปียกชื้นไปด้วยเลือดสีแดงสด
หากไม่ใช่เพราะหลินเมิ้งหยานำซุปโสมมาให้เขากิน ป่านนี้ชีวิตของเขาคงดับสูญไปนานแล้ว
“อยากด่าข้าใช่หรือไม่?” นางยิ้มตาหยีพลางจ้องมองผู้ว่าการที่ถูกตีจนไร้สภาพของความเป็นมนุษย์ รอยยิ้มของหลินเมิ้งหยาเปี่ยมไปด้วยความอำมหิต
“เจ้ากำลังคิดว่าข้ารังแกเจ้าอยู่หรือไม่ ทุกครั้งที่ข้าบอกให้เจ้าสารภาพ แต่ข้ากลับไม่ให้แม้แต่เวลาในการพูดและสั่งให้พวกเขาตีเจ้าต่อไป?” ตีไปได้สักพักหนึ่ง หลินเมิ้งหยาจึงสั่งให้นำไม้ก๊อกออกจากปาก
จากนั้นไม่ว่าเขาจะสารภาพหรือไม่ การตีครั้งต่อไปก็เริ่มขึ้นในทันที
เพราะเหตุนี้แววตาของผู้ว่าการที่มองมาทางหลินเมิ้งหยาจึงเปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัว
คิดไม่ถึงเลยว่า ใบหน้างดงามใสซื่อเช่นนี้จะเก็บซ่อนหัวใจอาบยาพิษที่รุนแรงยิ่งกว่าพิษงูหรือแมงป่องเอาไว้
“เมื่อครู่ข้าก็บอกเจ้าไปแล้วนี่ว่าจุดประสงค์ที่แท้จริ
