งของข้ามิใช่เพื่อถามหาความจริงจากเจ้า แต่ข้าทำเพื่อแก้แค้น เจ้ากล้าคิดทำร้ายข้า ข้าก็จะทำให้เจ้าได้รู้ว่าสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดในปฐพีนี้คือการอยู่ไม่ได้หรือแม้แต่จะตายก็ยังไม่ได้!”
หลินเมิ้งหยาที่กำลังเอ่ยเสียงเบาหยักยิ้มอย่างสวยงามและใจดี
ทว่าน้ำเสียงกลับเย็นชา แม้แต่ผู้ชายยังอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเทิ้ม
จู่ๆ ผู้ว่าการก็นึกเสียใจทีหลัง เหตุใดเขาที่เคยมีชีวิตอย่างผาสุกจะต้องเจอเรื่องราวเช่นนี้
“พระชายา หมอหลวงมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ” พ่อบ้านเติ้งยืนถวายคำนับอยู่หน้าประตู หมอหลวงผู้นี้เป็นหมอมีชื่อของเมืองหลวง ทว่าเมื่อสามปีก่อนกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย
แต่ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าเขาถูกหลงเทียนอวี้ซ่อนตัวเอาไว้ เหตุเพราะต้องการให้เขาไปทำเรื่องบางอย่างที่เป็นความลับแทนเขา
“อืม เชิญ” หลินเมิ้งหยากลับไปนั่งยังเก้าอี้ของตนเอง นางได้เห็นชายหนุ่มสวมใส่ชุดผ้าคลุมตัวยาวสีขาวเดินตามหลังพ่อบ้านเติ้งเข้ามาภายในห้องขัง
“ถวายคำนับพระชายา” น้ำเสียงของชายหนุ่มคนนั้นอ่อนโยน เพียงได้ยินก็รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงขององค์ชายเชี่ยนเชี่ยน1
เงยหน้าขึ้น แต่เขาคือชายหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาเกินไปจนหลินเมิ้งหยาอดสงสัยไม่ได้
มิใช่ว่าเป็นหมอหรอกหรือ? แต่เพราะเหตุใดจึงดูอ่อนเยาว์ถึงเพียงนี้?
“อาจารย์เจียงเป็นอาจารย์ของกระหม่อม พระชายาเรียกกระหม่อมว่าเจียงเฉิงก็ได้พ่ะย่ะค่ะ” เจียงเฉิงอธิบายด้วยท่าทางเข้าอกเข้าใจ สายตาเหลือบมองใบห
