วอีกต่อไป เพียงได้เห็นหนูเหล่านั้น แข้งขาของเขาสั่นเทิ้ม
“จงฟัง ข้าจะให้โอกาสเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย หากเจ้ายังไม่พูด หนูพวกนี้จะเข้าไปใกล้ของรักของหวงของเจ้า!”
หลินเมิ้งหยายื่นคำขาด ทว่าน้ำเสียงของนางกลับดูไม่เต็มใจเท่าไรนัก
ปากที่คาบไม้ก๊อกอยู่ของผู้ว่าการเริ่มส่งเสียงอู้อี้
“เถาฮวาอู๋! พวกเราคือนักฆ่าของเถาฮวาอู๋! ข้าบอกแล้ว ข้าจะบอกทั้งหมด!”
ดูท่าผงจี๋เล่อจะใช้ได้ผลดีกว่าแมลงหมื่นพิษ
เมื่อต้องตกอยู่ในสภาพเจ็บปวดและแสบคัน ไม่ว่าใครต่างก็มิอาจทานทน
“ดี ถ้าเช่นนั้นเจ้าจงคายความลับออกมา หากเจ้ากล้าโป้ปด ข้าจะให้ผงจี๋เล่อเข้าไปกัดเซาะร่างกายของเจ้าอีก”
“มิบังอาจ! ข้าน้อยมิกล้าแล้วพ่ะย่ะค่ะ พระชายาได้โปรดถอนพิษผงจี๋เล่อให้ข้าน้อยด้วย!” สายตาของผู้ว่าการสะท้อนให้เห็นถึงสติที่ใกล้จะสูญสิ้นเต็มที ทว่าหลินเมิ้งหยากลับไม่รู้สึกสงสารเลยแม้แต่น้อย
“พ่อบ้านเติ้ง เจ้าจงจดเอาไว้ให้ดี พูดจบเมื่อไรค่อยถอนพิษบนร่างเขา จะถอนพิษได้หรือไม่ก็อยู่ที่ตัวเขาแล้ว”
หลินเมิ้งหยากลับไปนั่งยังที่นั่งของตนเอง ผู้ว่าการคนนั้นรีบคายความลับออกมาทั้งหมด
ที่แท้พวกเขาคือกลุ่มนักลอบสังหารเถาฮวาอู๋แห่งเจียงหู
อันดับแรก ชายที่ถูกเรียกว่านายน้อยผู้นั้น แม้ใบหน้าของเขาจะยังดูอ่อนเยาว์ แต่อันที่จริงอายุอานามของเขามากถึงห้าสิบกว่าปีแล้ว อีกทั้งยังมีจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตและชำนาญในการต่อสู้
คนที่สามารถว่าจ้างกลุ่มเถาฮวาอู๋ได้ จ
