ู้หญิงแบบนี้จึงได้ขึ้นเป็นนายหญิงของพวกเขากันนะ?
“หมอเจียง บนโลกใบนี้มีคนประเภทชี้ต้นตายชี้ปลายเป็น แต่อีกคนกลับหวังเพียงเนื้อปลาอยู่มากมาย ความเมตตามักจะนำมาเพียงความยุ่งยาก”
อันที่จริง ความรู้สึกที่หลินเมิ้งหยามีต่อหมอรูปหล่อคนนี้นั้นไม่เลวเลย
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะมีจิตใจอ่อนไหวเหมือนสตรีเช่นนี้
“กระหม่อมไม่อาจเห็นด้วยกับคำพูดของพระชายา นักบุญเคยกล่าวว่าความกตัญญูคือหลักปกปักคุ้มครองในใต้หล้า ความเมตตาคือหลักพื้นฐานในการสร้างประเทศ”
ดูไม่ออกเลยว่าเขาจะเป็นหมอที่น่าสงสารถึงเพียงนี้
หลินเมิ้งหยาหัวเราะ จากนั้นตอบกลับเสียงเบา “มิใช่ปลา แล้วจะรู้ถึงความสุขของปลาได้อย่างไร นักบุญที่เจ้าอ้างเคยปกป้องดูแลประเทศชาติบ้านเมืองเช่นนั้นหรือ? ล้วนเป็นเพียงคำพูดไร้ประโยชน์ที่สักจะพูดออกมาก็เพียงเท่านั้น หากมีความสามารถเช่นนั้นจริง ป่านนี้เขาคงกลายเป็นฮ่องเต้ไปนานแล้ว อีกทั้งยังมิต้องร่อนเร่สั่งสอนผู้อื่นเช่นนี้”
ประโยคเดียว ทำให้เจียงเฉิงเกือบสำลัก
หลินเมิ้งหยามิได้ดูหมิ่นเหล่าบรรพบุรุษ แต่เพราะคำพูดของหมอหลวงผู้นี้แค่ไปจี้จุดที่นางเกลียดชังเข้าเท่านั้น
เจียงเฉิงโกรธจนหน้าแดงก่ำ แต่ถึงอย่างไรหลินเมิ้งหยาก็เป็นนายหญิง ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงสะกดกลั้นความไม่พึงพอใจเอาไว้ ทว่าภายในใจกลับคิดว่าผู้หญิงคนนี้หยิ่งยโสยิ่งนัก ปากคอเราะราย มิเหมาะสมจะเป็นนายหญิงของจวนอวี้
อีกด้าน ผู้ว่าการเริ่มทนไม่ไห
