คนที่มีบาดแผลโดนเข้า ความเจ็บปวดและความคันจะซึมลึกถึงกระดูก
นี่คือผลงานชิ้นโบแดงของหลินเมิ้งหยา ทว่าองครักษ์เหล่านั้นกลับไม่เข้าใจ อีกทั้งยังพยายามสาดเข้าไปที่ร่างของผู้ว่าการ
“โอ้ โอ้ โอ้ พอแล้ว ข้าต้องใช้เงินซื้อมานะ ใช้น้อยๆ หน่อย!” นี่เป็นยาที่เจ้าของร้านว่านเหย้าเก๋อต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจในการหามาได้แม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตาม หากถูกใช้จนหมดบนร่างของเจ้ากุ้งแห้งนี้จะเสียของหมด
หลังจากยาถูกโรยลงบนตัวของผู้ว่าการได้ไม่นาน ร่างกายของเขาก็เริ่มโค้งงอ
หลินเมิ้งหยานั่งมองเงียบๆ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ใช้ ส่วนผลจะเป็นอย่างไรนั้นมิอาจตอบได้ นางจำเป็นต้องสังเกตให้ดี
ไม่นาน ยาก็ออกฤทธิ์เต็มที่
สิ่งที่ได้เห็นคือร่างกายที่แข็งทื่อดั่งเหล็กกล้าของผู้ว่าการอ่อนยวบประหนึ่งขนมปังนุ่มนิ่ม น้ำมูกน้ำตารินไหลไม่ขาดสาย เขาร้องไห้อย่างน่าสงสาร
บนโลกใบนี้มิได้มีเพียงความเจ็บปวดที่จะทำให้คนเราพ่ายแพ้
นางอ้าปากยิ้มกว้าง หยิบขวดที่เหลือยาเพียงครึ่งเดียวเข้ามาเก็บไว้ในอ้อมกอด ทว่ากลับได้เห็นสายตาไม่เห็นด้วยจากเจียงเฉิง
“เจ้ากำลังคิดว่าข้าโหดเหี้ยมเกินไปใช่หรือไม่?”
เจียงเฉิงชะงัก จากนั้นส่ายหน้า
ภายในความทรงจำของเขา หญิงสาวล้วนมีอุปนิสัยอ่อนโยน แม้แต่มือลอบสังหารหญิงของท่านอ๋องก็เช่นกัน เมื่อพวกนางมิได้ออกปฏิบัติภารกิจ ท่าทางของพวกนางมักจะสงบเสงี่ยมเรียบร้อย
มิมีผู้ใดที่จะงดงามแต่โหดเหี้ยมอำมหิตเช่นนี้
เหตุใดผ
