“เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า?” หลงเทียนอวี้มองหญิงสาว นางมิได้โง่เขลา อันที่จริงต้องพูดว่านางฉลาดมากเสียด้วยซ้ำ
เพียงแค่…หากนางต้องการเป็นลูกน้องของเขา นางยังต้องฝึกฝนอีกมาก
“ในเมื่อไม่มีตัวเลือก ถ้าเช่นนั้นหม่อมฉันรอฟังคำสั่งของพระองค์ก็แล้วกันเพคะ” บนโลกใบนี้ หากต้องการบางสิ่งบางอย่าง ก็ต้องยอมเสียบางสิ่งบางอย่าง
คนสนิทของนางมีมากมายเหลือเกิน
ไม่ว่าจะเป็นป๋ายจื่อหรือหลินจงอวี้ ทุกคนล้วนต้องการการปกป้องจากนาง อีกทั้งชายตรงหน้ายังเปรียบเสมือนโอกาสเดียวที่นางจะไขว่คว้าเอาไว้ได้
“เจ้าพักรักษาตัวให้ดี จริงสิ ข้าได้ยินมาว่าเจ้าสอบปากคำนักโทษได้เก่งกาจยิ่งนัก ข้าจับตัวผู้ว่าการเอาไว้ได้แล้ว หวังว่าเจ้าจะสามารถขุดข้อมูลที่มีประโยชน์ออกมาได้”
หลงเทียนอวี้หมุนตัว แล้วสาวเท้ายาวๆ ออกจากห้องของหลินเมิ้งหยา
ผู้ว่าการ? ดูท่าแล้วนางจะต้องไปลองคุยดูสักตั้ง!
เพราะเหตุเพลิงไหม้ ทำให้จวนอวี้สูญเสียองครักษ์ไปมากมาย ทว่าเรื่องราวในคราวนี้ถูกปกปิดเอาไว้อย่างดี มิมีใครรู้ข่าวที่ว่าพระชายาอวี้เกือบถูกไฟคลอกตายเลยแม้แต่น้อย
ภายใต้การดูแลของป๋ายจื่อและหลินจงอวี้ อีกทั้งอาหารและยาชั้นเลิศ หลินเมิ้งหยาจึงปราศจากรอยแผลเป็น
“คุณหนู ท่านอ๋องดีกับท่านเหลือเกิน!” ป๋ายจื่อฉีกยิ้มกว้างขณะกุมขวดหยกเล็กๆ เข้ามา จากนั้นนางยกยาให้กับหลินเมิ้งหยาด้วยความระมัดระวัง
“แค่เพียงขวดฝูหรงไม่กี่ขวดก็สามารถซื้อเจ้าได้แล้วหรือ เจ้านี่
