ช่างซื้อง่ายเสียจริง” หลินเมิ้งหยานอนนิ่งบนเตียง โดยไม่หันไปมองยาชั้นเลิศที่เหมือนจะได้มาฟรีๆ
สิ่งเหล่านั้นล้วนเป็นสิ่งที่นางต้องแลกมาด้วยชีวิต
สงครามระหว่างองค์ชาย หากไม่ทันระวังก็อาจจะตกหลุมพรางโดยไม่อาจลุกขึ้นมาใหม่ได้ หรือว่านางจะไร้ซึ่งหนทางแล้วจริงๆ
“ข้าน้อยมิได้หมายถึงเรื่องนี้เจ้าค่ะ คุณหนูยังจำเหตุการณ์ไฟไหม้ในวันนั้นได้หรือไม่เจ้าคะ ท่านอ๋องเป็นผู้อุ้มท่านออกมาจากกองเพลิง” ดวงตาเปล่งประกาย ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้จะเคารพเลื่อมใสหลงเทียนอวี้ประหนึ่งวีรบุรุษเข้าเสียแล้ว
หลินเมิ้งหยาหลุบตาต่ำ ถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ไม่พูดไม่ได้เลยว่าวิธีการซื้อใจคนของหลงเทียนอวี้ทำให้นางรู้สึกละอาย
“พระชายา ข้าน้อยได้รับคำสั่งจากท่านอ๋องให้เชิญพระชายาไปเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ” ด้านนอก เสียของพ่อบ้านเติ้งดังขึ้น
“ได้ บอกท่านอ๋องรอสักครู่ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”
ป๋ายจื่อพยุงร่างของหลินเมิ้งหยา จากนั้นจัดแต่งเส้นผมที่ยาวจนถึงเอว เหตุเพราะเหตุการณ์ไฟไหม้ ดังนั้นมันจึงน้อยลงไปเล็กน้อย แต่เมื่อพาดเส้นผมบนไหล่ นางกลับดูสวยมากยิ่งขึ้น
ทว่าสีหน้ายังคงขาวซีด หากได้มองเห็นไกลๆ พานจะรู้สึกว่านางเป็นคนขี้โรค
“พ่อบ้านเติ้ง ข้าเห็นท่านปลอดภัยเช่นนี้ก็รู้สึกวางใจ” ด้านนอกประตู พ่อบ้านเติ้งยังคงไว้ซึ่งสีหน้าเคร่งขรึม แต่เมื่อเห็นหน้าหลินเมิ้งหยา รอยยิ้มจึงผุดออกมา
“ถวายคำนับพระชายา ข้าน้อยเอาชีวิตรอดมาได้แล้ว พระชายาได้โปรดว
