างพระทัย ส่วนพี่น้องทั้งสาม ท่านอ๋องได้ส่งคนนำเงินปลอบขวัญไปมอบให้แล้วพ่ะย่ะค่ะ ทุกอย่างล้วนจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้ว”
หลินเมิ้งหยายิ้ม ทว่าหัวใจกำลังพุ่งความสนใจไปที่บางสิ่งบางอย่าง
นางเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นและกตัญญูรู้คุณในเวลาเดียวกัน ดังนั้นนางจึงไม่มีทางลืมบุญคุณขององครักษ์ทั้งสาม
ทั้งสองเดินตรงไปข้างหน้า ทว่าพวกเขามิได้ไปยังห้องอ่านหนังสือของท่านอ๋อง อีกทั้งยังมิใช่ห้องโถง
แต่กลับเดินลัดเลาะมายังสวนหย่อมขนาดเล็กด้านหลังภูเขาปลอมที่ถูกสร้างขึ้น
คิ้วของหลินเมิ้งหยาขมวดเข้าหากัน หรือว่านี่คือ…
ผลปรากฏว่าพ่อบ้านเติ้งยื่นมือออกไป ก่อนจะเข้าไปขยับรูเล็กๆ ในภูเขาปลอมลูกนั้น ไม่นานเสียงระคายหูก็ดังขึ้น
“พระชายาได้โปรดเดินตามหลังกระหม่อม ด้านในมีห้องทำงานอยู่พ่ะย่ะค่ะ”
เพราะเหตุนี้จึงระมัดระวังมากเป็นพิเศษ ที่แท้สถานที่แห่งนี้ก็เป็นคุกลับภายในจวน
คุกลับมีโค้งมากถึงสิบแปดโค้ง เส้นทางคดเคี้ยวและกว้างพอสำหรับสองคนเดินเท่านั้น
บริเวณรอบๆ ประดับไว้ซึ่งหินพระจันทร์เพื่อทำเป็นไฟส่องทาง แสงริบหรี่ทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดกลัว จู่ๆ จมูกก็ได้กลิ่นน้ำ ดังนั้นจึงรู้สึกได้ว่าคุกลับแห่งนี้ถูกสร้างไว้ใต้น้ำของสวนหย่อม
เป็นประติมากรรมที่ยิ่งใหญ่เหลือเกิน! ดูเหมือนว่านางจะประเมินจวนของท่านอ๋องอวี้ต่ำจนเกินไป จวนแห่งนี้ยังมีความลับอะไรอยู่กันนะ?
“เชิญพ่ะย่ะค่ะ” จุดสิ้นสุดของทางเดินคือประตูหินหนาท
