ึบ พ่อบ้านเติ้งยื่นมือเข้าไปสัมผัส สุดท้ายประตูหินบานนั้นจึงค่อยๆ เปิดออก
เดินผ่านประตูหินเข้าไป กลิ่นอับชื้นประเดประดังเข้ามากระทบหน้า
ทว่าอากาศกลับมากเพียงพอ ราวกับว่าไม่จำเป็นต้องพยายามสูดลมหายใจเพื่อไขว่คว้าหาอากาศเข้าปอด
เมื่อผ่านเข้ามา ทั้งหมดล้วนเป็นประตูหินที่ถูกปิดสนิท มีเพียงด้านบนของประตูหินเท่านั้นที่มีหน้าต่างเหล็กบานเล็กประดับอยู่
“ที่นี่ล้วนเป็นที่คุมขังเหล่าคนชั่วที่คิดร้ายกับท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ รวมถึงเหล่านักฆ่าที่เข้ามาลอบสังหารท่านอ๋องในวันนั้นด้วย” พ่อบ้านเติ้งที่ได้เห็นท่าทางสงสัยใคร่รู้ของพระชายาจึงอธิบาย
“โอ้ ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง” หลินเมิ้งหยาพยักหน้า คุกลับแห่งนี้ดูปลอดภัย อีกทั้งยังยากต่อการพบเห็น
การที่ปล่อยให้นางลงมาที่นี่ได้ นั่นแสดงว่าเขาเห็นนางเป็นคนของตัวเองแล้ว ขณะเดียวกันยังหมายถึง ยิ่งรู้มากก็ยิ่งตายอย่างทรมาน
นี่ไม่ต่างอะไรจากการฉุดนางลงน้ำเลยแม้แต่น้อย!
ไม่นานทั้งสองก็เดินมาถึงประตูบานหนึ่ง ผลักประตูเข้าไป ร่างสูงใหญ่ของหลงเทียนอวี้ที่กำลังยืนอยู่ในมุมมืดพลันปรากฏให้เห็น
“ท่านอ๋อง พระชายามาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ” พ่อบ้านเติ้งถวายคำนับ จากนั้นยืนตรงด้านหน้าประตูด้วยท่าทางสงบนิ่ง หลินเมิ้งหยาสังเกตเห็นสายตาที่กวาดมองมาของหลงเทียนอวี้ รอยยิ้มจึงผุดขึ้นเล็กน้อย
“ที่ท่านอ๋องเรียกหม่อมฉันมาก็เพื่อขุดหาข้อมูลจากปากของผู้ว่าการหรือเพคะ?”
ภายในห้อง ผู้ว่าการซึ่งส
