“พระชายา พระชายา? ท่านมีแผนอันใดหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
กระซิบถามเสียงเบา พ่อบ้านเติ้งจ้องมองหลินเมิ้งหยาที่กำลังสบถคำด่าอย่างมีความหวัง
“แผน? ข้ามีแผนที่ไหนกันเล่า! คนเราน่ะ ฆ่าได้แต่หยามไม่ได้!” คำตอบของหลินเมิ้งหยาทำให้สีหน้าของพ่อบ้านเติ้งแปลเปลี่ยนเป็นไม่น่ามอง
ขณะเดียวกัน สิ่งที่ปรากฏขึ้นในใจของเขาคือภาพเฉินโช่ว1นับหมื่นตัวกำลังพุ่งทะยาน
พระชายาพระองค์นี้ช่าง…ปลิ้นปล้อน!
“ผู้นำฉู่ ในเมื่อนายน้อยสั่งว่าให้จับตัวออกมาไม่ว่าเป็นหรือตาย ถ้าเช่นนั้นพวกเราจุดไฟเผากันเลยเถอะ!”
ลูกน้องที่มีความฉลาดหลักแหลมเล็กน้อยเข้ามายืนข้างกายฉู่อันพลางออกกลอุบาย
ฉู่อันจับจ้องมองทางประตูบานนั้น ราวกับว่าเขากำลังลังเล
“โจมตีด้วยไฟ เจ้าคิดว่าข้าจะกลัวหรือไม่? ฮึ ข้ายังไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าก้อนหินสามารถละลายเพราะไฟได้! แต่ถึงแม้จะไหม้ได้ พวกเจ้าก็คงรอไม่ไหวหรอก ในเมื่อรู้เช่นนี้แล้วก็รีบไสหัวไปเสีย จากนั้นนำตัวนายน้อยของพวกเจ้ามาส่งให้ข้าเสียดีๆ มิเช่นนั้นสาบานเลยว่าข้ากับเขาจะได้เห็นดีกัน!”
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่หลินเมิ้งหยาได้ใช้ทักษะแม่ค้าปากตลาดในการตอบโต้ผู้อื่น
ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณตัวนางที่ออกไปซื้อของในตลาดเป็นบางครั้งให้กับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
เหล่าแม่ค้าแม่ขายมักมีฝีปากชั้นเลิศในการด่าทอผู้อื่น
สามประโยคแรกทำให้ฝ่ายตรงข้ามรู้สึกโกรธ ห้าประโยคต่อมาทำให้เสียสติ จากนั้นห้านาทีต่อมาร่างกายซึ่งเปรียบเ
