สมือนเครื่องจักรก็จะระเบิด อีกครึ่งชั่วโมงความคิดที่มีต่อสรรพสิ่งจะเปลี่ยนไป
แม้บางคำพูดจะเถรตรงและหยาบคายจนเกินไป ทว่าหลินเมิ้งหยากลับสามารถรักษาอาการเอาไว้ได้
ทว่าฉู่อันที่อยู่ด้านนอกไม่อาจทนได้อีกต่อไป สีหน้าถมึงทึง รังสีอำมหิตแผ่กระจาย นังผู้หญิงคนนี้บังอาจยิ่งนัก
“เข้ามา เตรียมน้ำมันและเชื้อเพลิงไว้ให้พร้อมแล้วเข้าไปเผาให้วอดวาย!”
ขณะเดียวกันหลินเมิ้งหยากระโดดลงจากเก้าอี้
“จะเผาใครกัน! อย่าลืมล่ะว่าพวกเจ้าเองก็ยังอยู่ที่นี่ ถ้าหากจุดไฟเผาขึ้นมา แม้แต่พวกเจ้าก็จะถูกเผาตายไปด้วย!” แม้จะพูดเช่นนี้ ทว่านางกลับถอดเสื้อคลุมตัวนอกออก
ขณะที่บรรดาผู้ชายอีกสี่คนกำลังตะลึงงัน มือของนางฉีกเสื้อคลุมออกเป็นเส้นๆ
“ฮึ เจ้านอนรอความตายอยู่ที่นี่เถิด พวกเราไปได้!” เขาถูกหลินเมิ้งหยาทำให้โกรธมากจริงๆ ฉู่อันจึงพาลูกน้องส่วนใหญ่กลับออกไป
ไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไป หลินเมิ้งหยารีบร้องเรียกชายทั้งสี่เพื่อเกาะกันเป็นกลุ่มก้อน
“พวกเจ้าจงรีบถอดเสื้อผ้าออกเหมือนกับข้าเดี๋ยวนี้ จากนั้นชุบน้ำและปิดช่องโหว่ของประตูให้สนิท”
เปลวเพลิง สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือควัน คืนนี้นางไม่มั่นใจหรอกว่าตนเองจะหนีออกไปได้ เพียงแค่นางต้องทำเรื่องที่สมควรทำ
“พระชายา เกรงว่าจะไม่เหมาะสมพ่ะย่ะค่ะ” ชายทั้งสามหน้าตาน่าเกลียดกว่าหลินเมิ้งหยา ทว่าหลินเมิ้งหยากลับร้องออกมาเพียงคำเดียว
“ถอด!”
ชายทั้งสี่รีบทำตามคำสั่ง กลิ่นเหม็นไหม้เริ่
