มลอยปะปนอยู่ในอากาศ ไม่นานเปลวเพลิงก็โหมกระหน่ำทั่วทั้งห้องที่สร้างจากหินแห่งนี้
“พระชายา อีกเดี๋ยวพวกเราจะทุ่มเทสุดชีวิตเพื่อช่วยพระองค์ออกไป ทันทีที่ออกไปได้ พระองค์จะต้องรีบกลับไปยังตำหนัก เมื่อถึงที่นั่นแล้วพระองค์จะปลอดภัยพ่ะย่ะค่ะ” พ่อบ้านเติ้งและองครักษ์อีกสามคนดันตัวหลินเมิ้งหยาไว้ทางด้านหลังเพื่อปกป้อง
ตอนนี้เขารู้ดีที่สุดว่านี่เป็นแผนล่อเสือออกจากถ้ำของอีกฝ่าย มิรู้เลยว่าทางตำหนักมีสถานการณ์เช่นไร
“แม้ข้าจะออกจากที่นี่ไปได้ แต่พวกเจ้าคิดว่าพวกเขาจะยอมปล่อยให้ข้าหนีไปได้อย่างนั้นหรือ?”
จากนั้นนางก็มิต่างอะไรจากหมูที่กำลังนอนรอความตายอยู่บนเขียง
เปลวไฟเริ่มขยายออกเป็นวงกว้าง เหล่านักโทษที่ถูกคุมขังตัวในคุกล้วนถูกไฟแผดเผาก่อนเป็นอันดับแรก
คนเหล่านั้นต้องอยู่ท่ามกลางกองเพลิงโดยไร้ที่กำบัง ดังนั้นจึงยากที่จะเอาชีวิตรอดได้ จุดจบสุดท้ายจึงเป็นความตาย
อุณหภูมิเริ่มสูงมากขึ้นเรื่อยๆ เสียงร้องโหยหวนของนักโทษดังออกมาไม่หยุด
“สาดน้ำลงบนพื้น พวกเราต้องก้มตัวให้ต่ำที่สุด ห้ามสูดควันเข้าไปเป็นอันขาด” หลินเมิ้งหยาไม่สนใจกิริยาท่าทางว่าจะงามหรือไม่ นางฟุบตัวลงแนบพื้น ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการเอาชีวิตรอด
ด้านนอกคุก เปลวเพลิงโหมกระหน่ำจนสามารถเห็นควันโขมงสีดำกำลังพวยพุ่งขึ้นฟ้า
“แย่แล้ว! ที่ว่าการเกิดไฟไหม้ รีบไปเอาน้ำมาดับไฟเร็ว!” ยามแผดเสียงร้อง ไม่นานเหล่าผู้คนที่กำลังหลับใหลยามค่ำค
