ด้ที่จะถวายคำนับหลินเมิ้งหยาด้วยความเคารพนับถือ การเอาชนะศัตรูโดยไม่เสียไพร่พลคือวิธีการรบที่ฉลาดที่สุด
พระชายามิได้เสียเลือดเนื้อ แต่กลับทำให้หัวใจของศัตรูหวาดกลัว กลอุบายเช่นนี้น่าเลื่อมใสยิ่งนัก
“ไม่หรอก เมื่อยืนอยู่ด้านหน้านักรบอย่างพวกเจ้า ข้าก็เป็นเพียงแมลงตัวจ้อยเท่านั้น คืนนี้พวกเราต้องเฝ้าระวังทั้งคืน เกรงว่าเด็กหนุ่มคนนั้นจะไม่มีทางยอมแพ้ง่ายๆ!”
ก่อนเดินทางออกจากตำหนัก พ่อบ้านเติ้งและหลินขุยถูกท่านอ๋องสั่งว่าให้เชื่อฟังคำสั่งพระชายา
อีกอย่าง กลอุบายของพระชายาเมื่อครู่ทำให้พวกเขารู้สึกเลื่อมใสเหลือเกิน
แม้จะไม่เข้าใจในสิ่งที่พระชายาพูด แต่เมื่อบอกให้พวกเขารอ ถ้าเช่นนั้นพวกเขาก็จะทำตามอย่างเคร่งครัด
“พระชายาขอรับ พระองค์จะจัดการกับเจ้าคนที่ปลอมตัวเป็นสาวใช้คนนั้นอย่างไร? หรือจะข่มขู่ทำให้เขาหวาดกลัวดั่งเช่นเด็กหนุ่มผู้นั้น?” หลินขุยคิดไม่ออกเลยว่าพระชายายังจะมีวิธีการอันใดในการสั่งสอนคนผู้นั้น
“ไม่ต้อง ใช้การทรมานก็เพียงพอแล้ว หาความจริงออกมาให้ได้ แต่ถ้าไม่ได้ก็ฆ่าเขาทิ้งเสีย”
ก็แค่คนไร้ค่าคนหนึ่ง เขาไม่มีค่าพอที่จะใช้งาน
การที่ถูกส่งมาตายเช่นนี้ นางเชื่อว่าเขาคงมิใช่สลักสำคัญอะไร ฉะนั้นจะตายก็ตายไปเถอะ
“พ่ะย่ะค่ะ พระชายา”
หลินขุยรีบออกคำสั่ง ในเวลากลางคืน หลินเมิ้งหยาสั่งทุกคนว่าจะต้องระวังทุกย่างก้าวในการเข้าออก อีกทั้งพวกเขาต้องเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าของผู้คุม
ทุกชั่วยามจะม
