ีคนของนางปลอมตัวเป็นผู้คุมเข้าไปตรวจสอบห้องขัง
เด็กหนุ่มคนนั้นมิต่างอะไรจากหมาข้างถนน เขายังคงขดตัวอยู่ในมุมหนึ่ง
หลินเมิ้งหยานั่งอยู่บนเก้าอี้และดื่มด่ำกับชาหอมที่ผู้ว่าการนำมาให้
“พระชายาขอรับ เวลาล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่แล้ว ยังต้องรอหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?” พ่อบ้านเติ้งขมวดคิ้วเข้าหากัน พระชายาไม่กลับตำหนักทั้งคืน หากเรื่องนี้ถูกแพร่ข่าวออกไปจะมิใช่เรื่องดี
“ใช่ พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องตื่นตระหนก แต่ถึงอย่างนั้นก็อย่าผ่อนคลายจนเกินไป” หรือว่าค่ำคืนนี้จะผ่านไปอย่างสงบ?
หลินเมิ้งหยาไม่เชื่อ ฉะนั้นนางจึงยังคงรอ
เป็นไปตามคาด หลังจากนั้นราวครึ่งชั่วยาม องครักษ์ของจวนอวี้รีบร้อนเข้ามารายงาน
รายงานว่ามีนักฆ่าจำนวนมากลอบเข้าไปยังพระตำหนัก ท่านอ๋องกำลังตกอยู่ในอันตราย
แต่ว่าองครักษ์ฝีมือดีล้วนถูกหลินเมิ้งหยาเลือกให้มาอยู่ที่นี่ ดังนั้นเขาจึงมาขอความช่วยเหลือ
หลินเมิ้งหยาเหลือบมององครักษ์ที่มีเลือดท่วมตัว สุดท้ายนางพยักหน้าให้กับพ่อบ้านเติ้ง หรือว่านี่จะเป็นแผนล่อเสือออกจากถ้ำ เมื่อองครักษ์ไม่อยู่ พวกเขาจึงคิดจะเข้าไปทำร้ายท่านอ๋อง?
“พระชายา ถ้าเช่นนั้นท่านกลับไปกับพวกกระหม่อมดีกว่าหรือไม่?”
หลินขุยเรียกรวมพลองครักษ์สิบสามคนเพื่อเตรียมกลับตำหนัก
ทว่าเขาไม่วางใจที่จะปล่อยให้พระชายาอยู่ที่นี่เพียงคนเดียว
แต่หลินเมิ้งหยากลับส่ายหน้า “อยู่ที่นี่ปลอดภัยกว่าในจวน สู้พวกเจ้ากลับไปจัดการนักฆ่าก่อนแล้วค่อยกลั
