เมิ้งหยาก็ดังออกมาจากหน้าประตู ทว่าน้ำเสียงของนางมิได้ไว้หน้าฝ่ายตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย
แต่เด็กหนุ่มกลับไม่สะทกสะท้าน เขาหัวเราะเสียงดังลั่นจนน้ำตาไหล
“ฮ่าๆ…แม่คนงามผู้นี้น่าสนใจจริงเชียว แม้เหยียจะดูเหมือนคนอายุยังน้อย แต่เหยียได้ฝึกฝนวิชาแห่งความเยาว์วัย ฉะนั้นเมื่อเทียบกับเจ้าแล้ว เหยียอาจเป็นพ่อของเจ้าได้ด้วยซ้ำ”
เสียงหัวเราะดังกังวานมากเป็นพิเศษเมื่ออยู่ในช่วงเวลายามค่ำคืน
แต่หลินเมิ้งหยากลับรู้ดีว่าเด็กหนุ่มผู้นี้รับมือได้ยากมาก
“ปากเจ้าแทนตัวว่าเหยีย แล้วนี่ยังจะบอกว่าเป็นพ่อข้าได้อีก เช่นนั้นแม้แต่ลูกชาย หลานชายเจ้าก็คงเป็นได้หมด คิก คิก ดูไม่ออกเลยจริงๆ ว่าเจ้าจะมีความอดทนเช่นนี้”
เมื่อเทียบความฉลาดทางวาจาแล้ว แม้แต่ตอนที่มีชีวิตอยู่ในชาติก่อนนางก็ไม่เคยกลัวผู้ใด!
“โอ้ เจ้าเองก็มีวาจาฉลาดหลักแหลมเช่นกันนี่ ตอนแรกเหยียคิดจะคุยกับเจ้าดีๆ คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะไร้เยื่อใยเช่นนี้ ฉู่อัน เจ้าจงพาเจ้าพวกขยะเหล่านั้นไปนำตัวนางออกมาจากกระดอง ไม่ว่าจะเป็นหรือตายก็ช่าง”
“ขอรับ นายน้อย” เด็กหนุ่มหยักยิ้มอย่างมีความอดทน ก่อนจะเร้นกายหายเข้าไปในความมืด
หลินเมิ้งหยาจ้องมองฉู่อันผู้นั้นด้วยความสงสัย ก่อนที่สมองจะเริ่มประมวลผลเพื่อหากลอุบาย
“นี่เป็นคำสั่งของนายน้อย หากเจ้ายังไม่ออกมา อย่าหาว่าข้าใจร้ายก็แล้วกัน”
เมื่อเทียบกับเจ้านายแล้ว คำพูดของฉู่อันชัดเจนกว่ามาก ทว่าหลินเมิ้งหยากลับมิได้ใส่
