วนพลันปรากฏออกมาภายใต้ความมืด
ตอนนี้เองที่หลินเมิ้งหยาฉุกคิดได้ว่าหนอนบ่อนไส้ที่นางกำลังตามหา แท้จริงแล้วเป็นคนของที่ว่าการแห่งนี้
แน่นอนว่า แม้แต่ภายในตำหนักอวี้เองก็มีหนอนบ่อนไส้เช่นเดียวกัน
แต่คนที่รู้ว่านางออกมาที่หยาเมิน อีกทั้งยังสร้างเรื่องพ่อลูกคู่นั้น แล้วไหนจะก่อความวุ่นวายบนถนน สุดท้ายยังสามารถส่งนักฆ่ามากมายเข้าไปยังตำหนัก
นอกจากคนของที่ว่าการแล้ว ดูเหมือนจะไม่มีความเป็นไปได้อื่นใดอีก
โชคดีที่นางลงกลอนประตูข้างในเอาไว้ ดังนั้นแม้ด้านนอกจะสังเกตเห็น แต่อย่างน้อยพวกเขาก็ต้องใช้เวลาราวชั่วโมงครึ่งกว่าจะเข้ามาได้
“นายน้อยขอรับ ค้นหาทั่วทุกแห่งแล้ว ทว่าไม่พบแม้แต่เงาของผู้หญิงคนนั้นขอรับ” เสียงของฉู่อันทุ้มต่ำ ทว่าน้ำเสียงแสดงให้เห็นถึงความเคารพนับถือเด็กหนุ่ม
เด็กหนุ่มที่ถูกเรียกว่านายน้อยเลิกคิ้วขึ้น ท่าทางของเขาเสมือนคนที่กำลังยิ้มแต่ก็ไม่ได้ยิ้ม ก่อนจะหันมามองทางห้องที่หลินเมิ้งหยาซ่อนตัวอยู่
“เอาล่ะคนสวย เหยียจะไว้หน้าเจ้า หากเจ้ายังไม่ยอมออกมา เช่นนั้นเหยียก็จะไม่เกรงใจ!” น้ำเสียงของเด็กหนุ่มแฝงไว้ซึ่งอารมณ์หยอกเย้าราวกับกำลังเล่นสนุก
หลินเมิ้งหยาแอบตกใจ นี่เด็กคนนี้กำลังล้อนางเล่นหรือนี่
แต่เขาคิดว่า…เขาจัดการนางได้อยู่หมัดแล้วอย่างนั้นหรือ?
“ถ้าข้าไม่ออกไป เจ้าจะทำอะไรข้าได้? เจ้าเป็นเหยียจากที่ใดกันหรือ ทั้งที่อายุยังน้อย แต่กลับทำตนเสมือนผู้ใหญ่” อยู่ๆ เสียงของหลิน
