่นเนื้อไหม้ ราวกับว่าหากกลิ่นยังส่งมามากกว่านี้ เขาอาจจะได้ยินเสียงร้องโหยหวนของชายวัยกลางคนผู้นั้น
ไม่! เขาไม่อยากตายด้วยความทรมานเช่นนั้น ผู้หญิงคนนี้จิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตเกินไป!
“เข้ามา เอาตัวเขาไปยังห้องทรมาน ข้าอยากเห็นกับตาตัวเอง” อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็รู้สึกสนอกสนใจ องครักษ์สองคนจึงรีบกระชากตัวเขาขึ้นมา
ความหวาดกลัวทวีคูณยิ่งขึ้น ก่อนจะพยายามสะบัดตัวดิ้นหนี บนพื้นพลันปรากฏร่องรอยของน้ำที่น่าสงสัย
“เจ้าอยากพูดอะไร ตอนนี้ข้าจะให้โอกาสของเจ้าในการสั่งเสีย” หลินเมิ้งหยาสั่งให้คนปลดผ้าปิดปากของเขาออก เด็กหนุ่มจึงรีบแผดเสียงร้อง
“ฮูหยินได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ข้า…ข้าจะบอกท่านเดี๋ยวนี้ว่าใครเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง”
ทว่าราวกับหลินเมิ้งหยาไม่สนใจอีกต่อไป นางเบือนสายตาหันมามองเด็กหนุ่ม “รู้แล้วอย่างไรเล่า ถึงอย่างไรพวกเจ้าก็ฆ่าข้าไม่ได้ ข้ายังไม่ตาย แถมยังมีคนส่งมาให้ข้าฆ่าทุกวันอีก เอาตัวไปได้!”
“ไม่ ไม่ ไม่! ฮูหยิน ได้โปรดไว้ชีวิตข้า ข้าสามารถเป็นคนสอดแนมให้กับท่านได้ ท่านชอบฆ่าคนมิใช่หรือ? ข้าสามารถทำให้พวกเขาทั้งหมดติดกับและส่งมาให้ท่านฆ่าได้!”
เด็กหนุ่มอ้อนวอนร้องขอต่อหลินเมิ้งหยาไม่หยุด องครักษ์ยังคงรอคำสั่งจากหลินเมิ้งหยา
นางหมุนตัว ทว่าเด็กหนุ่มกลับได้เห็นรอยยิ้มเย็นยะเยือก
ปลา…ติดเบ็ดแล้ว
