“แต่ต้องจำเอาไว้ว่าต่อจากนี้ไปเจ้าจะต้องปกป้องดูแลตัวเองให้ดี ห้ามทำอะไรโง่ๆ เช่นนี้อีก เข้าใจแล้วหรือไม่?”
โชคดีที่ตำหนักแห่งนี้มียาดี ดังนั้นบาดแผลของเสี่ยวอวี้จึงไม่น่ากลัวดังเดิมแล้ว
แต่ว่าความเจ็บปวดในครั้งนี้จะยังคงติดตรึงในใจของหลินเมิ้งหยา
“พี่สาวอยู่ดูแลข้าที่นี่ได้หรือไม่?” เสี่ยวอวี้นอนบนตักของหลินเมิ้งหยา เสียงของเขาเบาเสียจนแทบจะไม่ได้ยิน
ทว่า เสียงอ้อนวอนร้องขอนั้นกลับทำให้หลินเมิ้งหยาไม่อาจปฏิเสธเขาได้
“ได้สิ พี่สาวจะอยู่ดูแลเจ้าที่นี่ นอนเถอะ”
เหตุเพราะได้รับคำสัญญาจากหลินเมิ้งหยาแล้ว ในที่สุดเสี่ยวอวี้ก็ไม่อาจขัดขืนเปลือกตาอันแสนหนักอึ้งได้อีกต่อไป ไม่นานเขาก็เข้าสู่ห้วงนิทรา
หลินเมิ้งหยาพิงกายข้างเตียง ก่อนจะจ้องมองใบหน้ายามหลับของเสี่ยวอวี้
หลงเทียนอวี้จะต้องรู้เรื่องนี้แล้วอย่างแน่นอน ทว่าจนกระทั่งตอนนี้นางกลับยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเขา
แต่ถึงอย่างนั้นหลินเมิ้งหยากลับรู้ดีว่า หลงเทียนอวี้ไม่มีทางนั่งอยู่เฉยๆ โดยไม่ทำอะไรเป็นแน่
ผู้ชายที่รักศักดิ์ศรีเสียยิ่งกว่าชีวิต เขาไม่มีทางยอมปล่อยให้มีใครเข้ามายั่วยุตนเองได้อย่างง่ายดาย
ตัวนางเองเป็นเพียงหญิงสาวที่อยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือน มิมีอำนาจอันใด ดังนั้นการแก้แค้นจึงเป็นเพียงฝันเท่านั้น
ดังนั้นนางต้องทำใจดีสู้เสือ มีเพียงการหยิบยืมกำลังของหลงเทียนอวี้เท่านั้น นางจึงจะสามารถส่งคนที่เข้ามาทำร้ายคนของนางลงนรกไปได้!
“เจ้า
