จะจัดการพวกคนที่ก่อเรื่องบนถนนในวันนี้อย่างไร?” เสียงน่าเกรงขามดังขึ้น มุมปากของหลินเมิ้งหยาหยักยิ้ม…เขามาแล้ว
“หม่อมฉันเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดา จะจัดการได้อย่างไรเพคะ ท่านอ๋องว่าอย่างไรหม่อมฉันก็ว่าตามกัน” โยนปัญหากลับไปหาหลงเทียนอวี้อย่างแนบเนียน หลินเมิ้งหยาแสดงท่าทางประหนึ่งไม่ติดใจอะไรในเรื่องนี้ ทั้งหมดล้วนรอฟังคำสั่งของเขาเท่านั้น
ไม่ได้ตอบคำถามของหลินเมิ้งหยา ร่างของหลงเทียนอวี้ปรากฏขึ้นที่หน้าประตู
ภายในห้องนั้นมืดสนิท มีเพียงแสงไฟจากเปลวเทียนบนโต๊ะเท่านั้นที่พอจะส่องสว่างให้เห็นสภาพภายในห้องได้
หลินเมิ้งหยานั่งพิงหัวเตียง มองไม่เห็นสีหน้าของนาง แต่ดูเหมือนเด็กหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงจะทนความเจ็บปวดไม่ไหวและส่งเสียงโอดโอยออกมาเนืองๆ
เขาหลุบตาต่ำ เหตุใดเขาจึงรู้สึกว่าสองพี่น้องช่างน่าสงสารมากถึงเพียงนี้?
“พรุ่งนี้จะมีองครักษ์แปดคนส่งเจ้าไปที่หยาหาง” เขาอยากรู้ว่าหลินเมิ้งหยาจะมีราคาพอที่เขาจะปกป้องหรือไม่
“เพคะ ขอบพระทัยท่านอ๋อง” หลินเมิ้งหยาเป็นคนฉลาด นี่เป็นแผนการล่อเสือออกจากถ้ำของหลงเทียนอวี้ ส่วนนางเป็นตัวล่อศัตรู
“หากเจ้าสามารถเอาชีวิตรอดกลับมาได้ เปิ่นหวังจะปกป้องเจ้าให้พบแต่ความสงบสุข” แม้จะไม่สามารถเป็นพระชายาของเขาได้ แต่อย่างน้อยเป็นเบี้ยในกระดานให้เขาได้ก็ยังดี
“เพคะ” หากนางมีค่ามากพอที่จะใช้ประโยชน์ นั่นหมายความว่านางจะมีคนคุ้มครองชีวิตของตนเอง ถ้านางทำได้แล้วละก็
