หลงเทียนอวี้ผู้หยิ่งทะนงจะต้องรักษาสัญญา!
เสียงฝีเท้าดังไกลออกไป สายตาของหลินเมิ้งหยากวาดมองไปที่หน้าประตู
เงาของหลงเทียนอวี้หายไปแล้ว ดวงตาเผยให้เห็นร่องรอยของความเย็นชา พรุ่งนี้จะต้องเจอเข้ากับเรื่องอันตรายใหญ่หลวง บางที…อาจจะไม่ได้อะไรเลย แต่นางไม่มีทางเลือกอื่นใด
หลินเมิ้งหยากล่อมเสี่ยวอวี้นอนจนหลับสนิท นางจึงกลับไปยังห้องของตนเอง
ป๋ายจื่อถูกเหตุการณ์เมื่อตอนกลางวันทำให้หวาดผวา เมื่อเห็นคุณหนูกลับมาแล้ว นางจึงรีบพุ่งตัวเข้าหาอ้อมกอดของหลินเมิ้งหยา
“คุณหนู ข้ากลัวเหลือเกิน ฮือ ฮือ…” ในหัวใจของป๋ายจื่อ ความน่ากลัวยังคงไม่จางหายไป
แม้ตอนที่อยู่ในจวนสกุลหลินจะเคยพบเจอกับเล่ห์กลมากมาย แต่ถึงอย่างนั้นป๋ายจื่อก็ไม่เคยใส่ใจ เมื่อลองเทียบกันแล้ว ซ่างกวนฉิงและลูกสาวยังโหดร้ายไม่เท่ากับคนพาลที่พบเจอในวันนี้
“นี่คือสิ่งที่เราต้องเจอ” ไร้ซึ่งคำปลอบโยน น้ำเสียงของหลินเมิ้งหยาในเวลานี้ทำให้หัวใจของป๋ายจื่อสั่นสะท้าน
“เจ้าต้องจดจำวันนี้เอาไว้ นับตั้งแต่วันที่ข้าพาเจ้ามายังที่นี่ เจ้าจะไม่ใช่ป๋ายจื่อคนเดิมอีกต่อไปแล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องเก่งกาจเหมือนอย่างใคร ไม่จำเป็นต้องล่วงรู้เล่ห์เพทุบายต่างๆ แต่เจ้าจะต้องไม่หวาดกลัว”
ดวงตาทั้งสองข้างที่กำลังเจิ่งนองไปด้วยน้ำตาจับจ้องมองทางหลินเมิ้งหยา เหตุใดคุณหนูของนางจึงดูเหมือนคนที่นางไม่รู้จักเช่นนี้?
“คุณหนู ข้าไม่เข้าใจสิ่งที่คุณหนูกำลังพูด เหตุการณ์ในว
