ง เริ่มได้หรือยังเจ้าคะ” จิ่นเยว่ปิดประตูหน้าลง มีเพียงหยาผอที่เดินเข้าๆ ออกๆ ขานชื่อ
“สาวใช้โจว เข้ามา ถึงตาเจ้าแล้ว!” หลังจากดูคนอย่างต่อเนื่องไม่น้อย หลินเมิ้งหยาทั้งพยักหน้าและส่ายหน้า ส่วนด้านอื่นมีจิ่นเยว่และพ่อบ้านเติ้งคอยพิจารณา
หลินเมิ้งหยานั่งจิบชาอยู่บนตั่ง
คนเหล่านี้ล้วนใช้ได้ มีมากถึงสามสี่คนที่หากได้รับการสั่งสอนแล้วจะสามารถเข้ามาเป็นผู้ช่วยของนางได้ นางคิ้วเลิกขึ้น ก่อนสายตาจะตกลงบนร่างของสาวใช้ที่เพิ่งเข้ามา
แม้จะคุกเข่าก้มหน้าอยู่บนพื้น ทว่าหัวใจของนางกลับเต้นระรัวอย่างแปลกประหลาด
“เจ้าเป็นคนที่ไหน?” จู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็เอ่ยถาม ทุกคนในห้องต่างพากันมองสาวใช้ที่กำลังคุกเข่าตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ
เสื้อผ้าธรรมดา ร่างอวบเล็กน้อย ใบหน้าหย่อนคล้อย ทว่าสีหน้ากลับแข็งทื่อ
เหมือนสาวรับใช้ธรรมดาทั่วไป ไม่ได้มีอะไรพิเศษ
“ขออนุญาตตอบนายหญิง บ้านของข้าน้อยอยู่นอกเมือง ข้าน้อยชื่อถังหวังสื่อแห่งสกุลถังเจ้าค่ะ”
