าคงต้องรับใช้แขกตรงหน้าด้วยความระมัดระวัง
“ตำหนักของข้าต้องการสาวรับใช้สองสามคน หากท่านมีคนแนะนำ จงเรียกออกมาให้ข้าได้ดูหน่อยจะเป็นไร?”
หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มเล็กน้อย ระหว่างทางไม่พบความผิดปกติอันใดแม้แต่น้อย หรือคนเหล่านั้นจะแหวกหญ้าให้งูตื่น ดังนั้นจึงไม่ลงมือทำอะไรอย่างนั้นหรือ?
“ไม่มีปัญหาขอรับ ข้าน้อยจะไปตามหยาผอประเดี๋ยวนี้ รบกวนท่านลูกค้ารอสักครู่”
เมื่อได้ยินว่าเป็นการซื้อขายครั้งใหญ่ ริมฝีปากของเถ้าแก่ถงฉีกกว้าง ก่อนจะรีบรุดออกไปตระเตรียม
หลินเมิ้งหยาสั่งให้องครักษ์ทั้งหมดออกไปยืนด้านนอก หากมิได้รับคำสั่งจากนางห้ามเข้ามาโดยเด็ดขาด ดังนั้นภายในห้องจึงเหลือเพียงนาง น้าจิ่นเยว่และพ่อบ้านเติ้ง
ไม่นานหยาผอที่แต่งองค์ทรงเครื่องอย่างดีก็พาสาวใช้สิบกว่าคนเข้ามา
“ถวายคำนับท่านลูกค้า คนเหล่านี้ล้วนเป็นสาวใช้ที่ดีที่สุด ลูกค้าได้โปรดวางใจ คนเหล่านี้รู้งานบ้านงานเรือน เรี่ยวแรงแข็งขัน เหมาะที่จะพาไปรับใช้เพคะ”
คนที่จะเป็นหยาผอได้ล้วนเป็นคนมีฉลาดเฉลียว
เพียงพริบตาเดียวก็รู้ถึงฐานะของอีกฝ่ายได้ในทันที ดังนั้นจึงเปรียบเสมือนการกินยาถูกโรค
หลินเมิ้งหยาเหลือบมอง แม้หน้าตาของคนเหล่านั้นจะไม่น่ามองนัก แต่กลับมีความฉลาดเฉลียวไม่น้อย
“นายหญิงสั่งว่าให้พวกเจ้าเข้าไปทีละคน หากยังไม่ถูกขานชื่อ จงรออยู่ด้านนอก” จิ่นเยว่ยืนอยู่หน้าประตู สายตาเคร่งขรึมจับจ้องไปทางคนเหล่านั้น
ทุกคนรีบพยักหน้าลง
“นายหญิ
