ก้อนถ่านร้อนฉ่าลวกผิวหนังบางเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ถ้าหากกระชากออกมากะทันหันจะทำให้หลินจงอวี้เจ็บปวดเสมือนหัวใจถูกฉีกขาด
น้าจิ่นเยว่รีบรวบรวมสติสัมปชัญญะ มิรู้ว่าไปหยิบน้ำเย็นมาจากที่ใด นางสาดลงไปตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก้อนถ่านสีดำถมึงทึงจึงกลายเป็นสีขาวและร่วงหล่นจากร่างหลินจงอวี้
“เสี่ยวอวี้ เสี่ยวอวี้ ตื่นเร็วเข้า! อดทนไว้!” หลินเมิ้งหยาประคองหลินจงอวี้ด้วยความระมัดระวัง แผ่นหลังของเขาจะต้องถูกก้อนถ่านลวกจนปวดแสบปวดร้อนอย่างแน่นอน หากไม่จัดการให้ดีแล้วละก็ มันอาจส่งผลอันตรายถึงชีวิต!
ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้หลินจงอวี้สลบไป
หลินเมิ้งหยาประคองร่างเด็กหนุ่มเอาไว้ในอ้อมกอด ชั่วเวลาบางเศษเสี้ยววินาที นางรู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังจะสูญเสียเขาไป
ไม่! ไม่มีทาง!
นางมีความรู้ความสามารถทางด้านการแพทย์ นางจะช่วยชีวิตของเสี่ยวอวี้เอาไว้ให้ได้!
“พวกเรารีบไปร้านขายยากัน บาดแผลของเสี่ยวอวี้จะต้องได้รับการรักษาโดยด่วน ป๋ายจื่อ น้าจิ่นเยว่ พวกเจ้าจะต้องดึงสติกลับมาให้ดีกว่านี้!”
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยไม่คาดคิดในครั้งนี้ หลินเมิ้งหยากล้าฟันธงเลยว่าอีกฝ่ายต้องการทำร้ายนางอย่างแน่นอน
ความโกรธปะทุขึ้นในหัวใจ ใครที่กล้าทำร้ายคนของนาง นาง…จะไม่มีวันให้อภัย!
หลินเมิ้งหยาอุ้มหลินจงอวี้ที่อยู่ในอ้อมกอด นางรีบร้องตะโกนพร้อมทั้งพุ่งตัวเข้าไปที่ประตูของร้านขายยา
“โธ่ นี่พวกเจ้า…” เจ้าของร้านขายยามองดูคนทั้งสี
