่ ขณะที่คิดจะรั้งเอาไว้ เขากลับถูกหลินเมิ้งหยาผลักตัวออกไป
คนทั้งสี่ตรงหน้าดูเป็นคนมีฐานะ โดยเฉพาะหญิงสาวที่ผลักเขาออกเมื่อครู่ นางมีท่าทางร้อนรน ทว่าใบหน้าของนางกลับงดงาม เพียงแต่…สายตาที่มองมาทางเขากลับเจือไว้ซึ่งความเย็นชา เขารู้สึกหนาวเหน็บไปจนถึงกระดูกสันหลัง
“เถ้าแก่ รบกวนเตรียมมีดให้ข้าหน่อย น้าจิ่นเยว่ ข้าต้องการผ้าสะอาดขนาดใหญ่ ป๋ายจื่อ เจ้าไปเตรียมแท่นสะอาดขนาดใหญ่เอาไว้ให้ข้า เร็วเข้า!”
ทุกคนรีบเร่งเข้าไปหาของตามที่หลินเมิ้งหยาสั่ง
นางวางร่างของเสี่ยวอวี้ลงบนเตียง ตัดเสื้อผ้าของเขาออก ผิวหนังแห้งผอมบางติดกระดูกในเวลานี้ฉีกขาดเพราะถูกถ่านร้อนฉ่านาบร่าง
ร่องรอยบาดแผลเผยให้เห็นสีดำแดงของเลือดและเนื้อ หลินเมิ้งหยากัดริมฝีปากล่างเพราะความเจ็บปวดที่หัวใจ ไม่ นางจะต้องสงบนิ่ง!
“เถ้าแก่ ข้าต้องการหมิงหรูเซียง เซิงสื่อเกา ตี้หยูท่าน จีจื่อป๋าย น้ำมันหมู พิมเสน จากนั้นเอาชวนซินเหลียนต้มน้ำ ข้าจะทำการฆ่าเชื้อให้กับเสี่ยวอวี้!”
หลินเมิ้งหยาเรียนสาขาการแพทย์มานานกว่าห้าปี นางยังคงจดจำคำพูดในชั่วโมงเรียนการผ่าตัดครั้งแรกของอาจารย์ได้
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คนเป็นหมอจะต้องสงบนิ่ง จึงจะสามารถช่วยชีวิตคนไข้ได้
ทุกคนทำได้เพียงยืนมองนางล้างแผลให้กับหลินจงอวี้อย่างมีลำดับขั้นตอน จากนั้นนางจึงทายาให้กับเขา
“พระชายา! พวกท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่!” ทันทีที่รักษาบาดแผลจนเสร็จ ร่างของพ่อบ้านเติ้งพ
