ลันปรากฏอยู่ที่หน้าประตูร้าน
เขาที่เพิ่งจะเดินจากไปจู่ๆ ก็ได้ยินว่าเกิดเรื่องขึ้นที่รถม้า แต่เมื่อกลับมาถึง เขาพบว่ารถม้าถูกทำลายจนเหลือเพียงเศษไม้แล้ว
ทว่าเขากลับติดอยู่ในกลุ่มฝูงชน ดังนั้นจึงไม่อาจตามมาได้ทัน
เขาคิดจะเร่งรุดไปที่หยาหาง แต่กลับเห็นสีหน้ากระวนกระวายของป๋ายจื่ออยู่ด้านหน้าร้าน เขาจึงรู้ว่าพระชายาอยู่ในร้านยาแห่งนี้
“ข้าไม่เป็นไร แต่เสี่ยวอวี้ได้รับบาดเจ็บ ตอนนี้ข้าอยากรีบพาเขากลับไปยังตำหนักโดยเร็วที่สุด จะช้าไม่ได้แม้แต่นาทีเดียว!”
ภายในร้านขายยาขนาดเล็ก หลินเมิ้งหยายืนอยู่หน้าเตียงของเสี่ยวอวี้ นัยน์ตาเผยให้เห็นความเย็นชา
พ่อบ้านเติ้งเตรียมการเอาไว้แล้ว ไม่นานรถม้าของตำหนักก็จอดลงที่ประตูหน้าร้านขายยา
บนถนนในเวลานี้กลับมาเป็นปกติแล้ว
แม้จะมีผู้คนขวักไขว่อยู่ทางด้านนอก ทว่ากลับไม่มีใครกล้าขวางทางรถม้า การเดินทางปลอดโปร่ง ไม่ล่าช้าเลยแม้แต่เสี้ยววินาที ไม่นานก็กลับมาถึงตำหนัก
ทันทีที่เสี่ยวอวี้ถึงตำหนัก หมอประจำตำหนักรีบพาตัวเขาไปรักษาทันที โชคดีที่ตัวเองช่วยชีวิตเขาเอาไว้ได้ทัน อีกทั้งยังใช้ยาได้อย่างถูกต้อง ดังนั้นบาดแผลของเสี่ยวอวี้จึงไม่สาหัสมากกว่าเดิม
หลินเมิ้งหยานั่งอยู่ภายในห้องของตนเอง ทว่านางกลับไม่จุดไฟหรือทำให้เกิดแสงสว่างใดๆ
ใครกัน? ใครที่สามารถลงมือโดยไร้ร่องรอยกลางถนนเช่นนั้น อีกทั้งยังคิดจะใช้ก้อนถ่านเหล่านั้นทำร้ายตนเอง
มือ…กำก้อนถ่านที่แอบหยิบกลับม
