าเมื่อตอนกลางวันเอาไว้แน่น
ถ่านก้อนนี้…ดูเหมือนจะไม่ใช่ของที่หาได้ทั่วไป
“ใครก็ได้เข้ามาที ไปตามคนดูแลถ่านหินในช่วงฤดูหนาวมาพบข้า!” ด้านนอก บ่าวเฝ้าหน้าประตูรีบออกคำสั่ง
เวลาเพียงครึ่งถ้วยชา ผู้ควบคุมดูแลถ่านคุกเข่าลงภายในตำหนักชิงหลาน
“ที่ข้าเรียกเจ้ามาในวันนี้ ก็เพราะข้าอยากให้เจ้าดูหน่อยว่าถ่านก้อนนี้แตกต่างอะไรจากถ่านทั่วไป” แสงเทียนในห้องถูกจุดจนสว่าง หลังจากที่บ่าวรับใช้ได้เห็นใบหน้างดงามประหนึ่งนางฟ้าของพระชายาแล้ว อยู่ๆ เขาก็รู้สึกหนาวเหน็บ
ดวงตาของหลินเมิ้งหยาแฝงไว้ซึ่งความอาฆาต
คนคนนั้น หากนางจับตัวมาได้แล้วละก็ จะต้องชดใช้เป็นสิบเท่า!
“ทูลพระชายา ถ่านก้อนนี้เหมือนถ่านหยินเซียงที่ผลิตในเยว่โจวพ่ะย่ะค่ะ”
“โอ้? เจ้าลองบอกข้าทีสิว่ามีตรงไหนที่แตกต่างถ่านทั่วไป?” คิ้วเลิกสูงขึ้น นาง…ทายถูกซินะ
เหตุเพราะอยู่กับบรรดาถ่านที่เป็นเชื้อเพลิงทุกวัน ดังนั้นบ่าวผู้นั้นจึงมีความรู้กว่าคนทั่วไป
“ถ่านหยินเซียงที่ผลิตในเยว่โจวจะใช้ไม้ป๋ายเซียงในการเผา ไม่เหมือนกับถ่านทั่วไป ไม้ป๋ายเซียงค่อนข้างแข็งและต้องใช้ไฟค่อนข้างแรง ดังนั้นเมื่อเผาออกมาเป็นถ่านแล้วจึงมีลักษณะแข็งกว่าถ่านทั่วไป อีกอย่างหลังจากเผาแล้วจะมีกลิ่นหอมอ่อนๆ เฉพาะตัว แต่ถึงกระนั้นระยะการเผาไหม้ของถ่านชนิดนี้ยังนานกว่าถ่านชนิดอื่น อีกทั้งยังไม่ทำให้เกิดเขม่าควัน ดังนั้นบรรดาคุณหนูจึงชอบนำมาใช้แทนกำยาน ทว่าราคาของถ่านชนิดนี้เอง
