ยาหางกันเถอะ!” หลินเมิ้งหยาตัดสินใจ อย่างน้อยที่หยาหางก็ยังมีคนของทางการคอยคุ้มกัน
บนถนนค่อนข้างวุ่นวาย ความครึกครื้นสนุกสนานเมื่อครู่กลับกลายเป็นความอลหม่าน
หลินเมิ้งหยาจับคนผ่านไปมาเอาไว้หนึ่งคนเพื่อไถ่ถามสองสามประโยค
ที่แท้หญิงสาวที่ถูกจับมาประลองยุทธ์หาคู่ก็เป็นหญิงสาวหน้าตาสวยงามคนหนึ่ง
แต่น่าเสียดายที่ถูกอันธพาลพึงใจเข้า อันธพาลคนนั้นใช้เงินในการรวบรวมกลุ่มอันธพาล และให้คนเหล่านั้นผลัดเปลี่ยนกันเข้าไปต่อสู้กับพ่อและหญิงสาวจนชนะ
แม้จะไร้ยางอาย แต่เพราะลั่นวาจาต่อหน้าสาธารณชนไปแล้ว อันธพาลใจโฉดคนนั้นต้องการชิงตัวหญิงสาว หญิงสาวจึงถีบเขาก่อนจะวิ่งหนีไป
ส่วนชายร่างกำยำสิบกว่าคนนั้นเป็นลูกน้องที่อันธพาลคนนั้นจ้างวาน
เพราะเหตุนี้ฝูงชนจึงกรูกันเข้ามายังรถม้าที่นางนั่ง
เสียงร้องตะโกนที่ดังออกมาเสียงนั้นแฝงไว้ซึ่งความเลวร้าย
“พี่สาว ระวัง!”
“คุณหนู ระวัง!”
เหม่อลอยเพียงครู่เดียว หลินเมิ้งหยากลับถูกผลักอย่างแรงจนร่วงพื้น
“โอ๊ย…”
“นายน้อยอวี้!”
ด้านหลัง เสียงร้องเจ็บปวดของหลินจงอวี้ดังขึ้น หลินเมิ้งหยารีบพลิกตัวลุกขึ้น ทว่านางกลับได้เห็นก้อนถ่านร้อนฉ่าหลายก่อนถูกโยนลงบนแผ่นหลังของหลินจงอวี้
ถ่านที่ถูกเผาไหม้จนได้ที่กระทบเข้ากับเสื้อผ้าและผิวหนังจนส่งกลิ่นเหม็นไหม้
หลินเมิ้งหยารีบหันไปมองทุกทิศทาง แต่นางกลับไม่เห็นร่องรอยของผู้กระทำ
“พี่สาว พี่…ไม่เป็นไรใช่ไหมขอรับ?” หลินจงอวี้กัดฟันแน่น
