ตอนแรกเขาคิดว่าการที่ตนเองไม่อยู่จะทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกเศร้าโศกเสียใจ
แต่ไม่รู้ว่านางไปร่ำเรียนวิชาเล่นไพ่แปลกประหลาดเช่นนี้มาจากที่ใด นางจึงเล่นกับผู้อื่นอย่างสนุกสนานเช่นนี้
หัวใจเริ่มรู้สึกผิดแผกจากปกติเล็กน้อย
เพราะเหตุใดกัน ใยพระชายาของเขาจึงมักจะมีพฤติกรรมที่ไม่อาจคาดเดาได้เสมอ?
“คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูเจ้าคะ ท่านอ๋องจะแยกห้องบ่อยๆ ดังเช่นค่ำคืนนี้หรือไม่เจ้าคะ?” หรูเยว่กระตุกแขนของหลินเมิ้งหยา ดวงตาเปล่งประกาย
หากไม่มีเรื่องอันใด เขาคงไม่มาที่นี่หรอกกระมัง?
หลินเมิ้งหยานิ่งไป อ้าปากเอ่ย “อืม น่าจะใช่ หากวันใดท่านอ๋องไม่เสด็จมา เจ้าก็มานอนกับข้าที่นี่เถอะ เขาไม่อยู่ พวกเราสามคนก็จะได้ไม่ต้องรู้สึกอึดอัด”
หืม? นี่มันหมายความว่าอย่างไร? นางรังเกียจเขาเช่นนั้นหรือ?
สีหน้าพลันเย็นชาขึ้นมาเล็กน้อย นัยน์ตาเผยให้เห็นความขุ่นเคือง
แต่ไหนแต่ไรมา ไม่มีผู้หญิงสติดีที่ไหนจะเป็นดั่งเช่นนาง นี่นางถูกสามีทิ้งให้นอนคนเดียวแต่กลับรู้สึกมีความสุขอย่างนั้นหรือ?
“พวกเจ้าไม่รู้หรอก เวลาท่านอ๋องอยู่ที่นี่ ข้ามักจะกินไม่ได้นอนไม่หลับ” ด้านล่าง บรรยากาศเปลี่ยนเป็นขมขื่น ทว่าด้านบนหลังคา เปลวเพลิงกำลังปะทุขึ้นในนัยน์ตาทั้งสองข้าง
กินไม่ได้นอนไม่หลับ? เขาแค่นหัวเราะเสียงเย็นในใจ มีคืนไหนบ้างที่เขาไม่ต้องไปนั่งฝึกฝนสมาธิบนตั่งและปล่อยให้ใครบางคนนอนหลับสนิท!
“อีกอย่าง ท่าทางของท่านอ๋องน่ากลัวเหลือเกิน ทุ
