กครั้งที่เจอกัน ข้าแทบไม่กล้าสบตาเขา ตัวข้าสั่นงันงก เฮ้อ ข้านี่ช่างน่าสงสารเหลือเกิน”
ฮึ ตัวสั่นงันงก!
หลงเทียนอวี้รีบเดินจากไป เกรงว่าหากยังได้ยินมากกว่านี้ เขาคงไม่อาจข่มใจไม่ให้เข้าไปฆ่านางตายได้
มีชีวิตอยู่มานานถึงยี่สิบเจ็ดปี ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่จะรู้สึกอยากฆ่าผู้หญิงคนหนึ่งตายได้มากขนาดนี้!
ภายในห้องอ่านหนังสือ หลงเทียนอวี้ซึ่งกลับมายังที่นี่แล้วรู้สึกหดหู่ใจเหลือเกิน
ผู้หญิงคนนั้น ริมฝีปากบางเล็กของนางทำให้เปลวไฟในหัวใจของเขาลุกโชน เมื่อมุมปากอ้ากว้างจนเผยให้เห็นรอยยิ้ม มิรู้ว่าพุทราแห้งจะสามารถเข้าไปอุดปากนางเอาไว้ได้หรือไม่
“ท่านอ๋อง? ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ?” เย่ที่ยืนอยู่ข้างกายอดไม่ได้ที่จะร้องเรียกเจ้านายของตนเอง
เขาเปรียบเสมือนเงาตามตัวของท่านอ๋องมาตั้งแต่เด็กแล้ว แต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่เขาจะได้เห็นร่องรอยของความหวาดกลัวบนใบหน้าของท่านอ๋องเช่นนี้
คุณหนูแห่งสกุลหลินเก่งกาจเหลือเกิน ไม่เสียแรงที่เป็นบุตรสาวของเจิ้นหนานโหว
“โอ้? ไม่มีอะไร เจ้ากลับไปก่อนเถิด” เขาเพิ่งพบว่าตนเองนิ่งเงียบไปอยู่นานพอควร นี่เขาถึงขั้นเหม่อลอยเพราะผู้หญิงเพียงคนเดียวอย่างนั้นหรือ
ไม่ บางทีอาจเพราะช่วงนี้มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้น อีกทั้งยังยากที่จะรับมือ ฉะนั้นเขาจึงมีอาการประหลาดเช่นนี้…ใช่ไหมนะ?
หลังจากตั้งสมาธิอยู่หลายครั้ง หัวใจของเขาจึงสงบลงมากขึ้น
ปกติแล้วเขาเป็นคนที่แทบจะไร้ความรู้สึกต่อสิ่ง
