บ น้ำเสียงหนักเบาสลับกันไป ไม่นานทั้งพระตำหนักหยาเสวียนก็ถูกเรื่องเล่านี้ดึงดูดความสนใจไปจนหมดสิ้น
วันนี้หลินเมิ้งหยาเล่าเรื่องความรักและโศกนาฏกรรมของโรมิโอกับจูเลียตให้กับพระสนมเต๋อเฟยฟัง
เล่าได้เพียงชั่วเวลาจิบชาหนึ่งถ้วย พระสนมเต๋อเฟยก็อดไม่ได้ที่จะจับผ้าขึ้นมาเช็ดน้ำตา
“ครอบครัวของจูเลียตและโรมิโอล้วนโง่เง่า แต่ถึงกระนั้นการหลบหนีก็ไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้อง แต่ไหนแต่ไรมาลูกล้วนต้องเชื่อฟังคำสั่งของพ่อแม่แม้จะถูกคลุมถุงชนก็ตาม ดีเหลือเกินที่เรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องเล่า มิเช่นนั้นการทำผิดประเวณีจะกลายเป็นโทษทัณฑ์อันใหญ่หลวง”
หลินเมิ้งหยาไม่ได้แอบหัวเราะในใจ ที่เรื่องราวการไล่ตามหารักแท้กลับกลายเป็นเรื่องผิดประเวณีในสายตาของพระสนมเต๋อเฟย
เฮ้อ ถ้าเชกสเปียร์รู้เรื่องนี้เข้าจะควงปืนมาประชันกับนางหรือเปล่านะ?
“หมู่เฟย หม่อมฉันขอเล่าเรื่องราวต่อไปในวันพรุ่งนี้นะเพคะ ตอนนี้ถึงเวลาเสวยอาหารเช้าของพระองค์แล้ว หม่อมฉันไม่ขอรบกวนแล้วเพคะ” หลินเมิ้งหยาถวายคำนับ นางพาป๋ายจื่อกลับไปยังตำหนักชิงหลานของตนเอง จิ่นเยว่เองก็ตามกลับมาเช่นกัน
ภายในห้องชั้นในจึงเหลือเพียงพระสนมเต๋อเฟยและบ่าวรับใช้คนสนิท
“เหนียงเหนียง” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น หญิงวัยกลางคนสวมใส่ชุดสีดำของพระราชวังจึงปรากฏกายอยู่ด้านหน้าพระสนมเต๋อเฟย
แม้อายุจะยังไม่เกินสามสิบสี่สิบปี แต่เมื่อเทียบกับจิ่นเยว่และพระสนมเต๋อเฟยที่บำรุงผิวพรรณเป็นอย่
