หยาเอ๋อร์คิดว่านั่นอาจเป็นเพราะท่านอ๋องใช้ชีวิตอยู่เพียงผู้เดียว ทว่าตอนนี้เหนียงเหนียงเองก็ประทับอยู่ที่นี่ด้วย แม้ภายในพระตำหนักจะมีท่านน้าคอยรับใช้ แต่งานบางอย่างก็มิควรถึงมือของพวกท่านน้ามิใช่หรือเจ้าคะ? ดังนั้นหยาเอ๋อร์จึงอยากไปที่หยาหางเพื่อหาบ่าวรับใช้มาทำงานเหล่านั้น หมู่เฟยคิดเห็นเช่นไรเพคะ?”
พระสนมเต๋อเฟยคิดไม่ถึงเลยว่าหลินเมิ้งหยาจะมิได้มาฟ้องนาง
ดังนั้นนางจึงพยักหน้าลงให้กับลูกสะใภ้ที่รู้เรื่องรู้ราวคนนี้ ตอนแรกนางเองก็คิดเรื่องนี้เอาไว้แล้ว แต่คิดไม่ถึงเลยว่าหลินเมิ้งหยาเองก็คิดเห็นเช่นเดียวกัน
ยิ่งมองก็ยิ่งชื่นชอบหลินเมิ้งหยา นางสามารถดูแลบ้านได้ ต่อไปหากสั่งสอนนางให้ดี อีกหน่อยหยูเอ๋อร์คงมิต้องเป็นห่วงเรื่องภายในบ้านอีกแล้ว
“ดี เจ้าทำตามใจเจ้าเถิด น้าจิ่นเยว่ของเจ้าเข้ามาทำงานในวังหลวงแต่เล็กแต่น้อย นางจึงมีความสามารถในการมองคน ถ้าเช่นนั้นเจ้าพานางไปกับเจ้าด้วยแล้วกัน”
คำพูดของพระสนมเต๋อเฟยเป็นสิ่งที่หลินเมิ้งหยาคาดการณ์เอาไว้อยู่แล้ว
“หม่อมฉันเองก็คิดเห็นเช่นเดียวกันกับหมู่เฟยเพคะ” การมีน้าจิ่นเยว่เข้ามาช่วยเหลือ นางเชื่อว่าตนเองจะสามารถหาคนที่ตัวเองต้องการได้อย่างแน่นอน
บรรยากาศในเวลานี้ค่อนข้างอบอุ่น ตอนที่พระสนมเต๋อเฟยยังมิได้ออกเรือน นางเองก็เป็นคุณหนูใหญ่ประจำบ้าน ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงเล่านิทานเกี่ยวกับคู่กิ่งทองใบหยกให้กับพระสนมเต๋อเฟยฟัง
นางเล่าตั้งแต่ต้นจนจ
