ะหรูเยว่ซึ่งกำลังยืนอยู่ ทางด้านขวาคือหลินจงอวี้ที่กำลังนั่งอยู่ข้างกาย
“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะพระชายา ช่วงก่อนข้าน้อยยุ่งกับการเตรียมงานแต่งของท่านอ๋อง ฉะนั้นจึงลืมเรื่องเงินใช้สอยของพระชายา พระชายาได้โปรดลงโทษกระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
หรูเยว่ยกเก้าอี้สี่เหลี่ยมเข้ามาหนึ่งตัว พ่อบ้านเติ้งจึงนั่งลง แม้นายหญิงตรงหน้าจะมีรูปร่างอ้อนแอ้นอรชร ทว่านางกลับมีความงดงามเกินกว่าจะพรรณนาได้
ใบหน้าโค้งมนประดับไว้ซึ่งรอยยิ้มอ่อนโยน เมื่อได้ลองมองดูจะพบว่านางเองก็เหมือนเพียงหญิงสาวธรรมดาทั่วไป
“ไม่หรอก แต่เพราะข้าเพิ่งแต่งงานเข้ามาอยู่ที่นี่ ดังนั้นข้าจึงยังไม่รู้จักพระตำหนักอวี้แห่งนี้ดีนัก ฉะนั้นข้าอยากให้พ่อบ้านเติ้งช่วยแนะนำข้าสักเล็กน้อย”
หลินเมิ้งหยามิใช่คนโง่ หากต้องการเปลี่ยนตำหนักของท่านอ๋องอวี้ให้เป็นฐานทัพของตน อย่างน้อยนางจะต้องใช้ทฤษฎีรู้เขารู้เรา
พ่อบ้านเติ้งเงียบไป ก่อนจะเริ่มเล่ารายละเอียดเกี่ยวกับตำหนักอวี้
ตำหนักอวี้มีพ่อบ้านทั้งหมดสามคน เติ้งอวิ๋นคือพ่อบ้านใหญ่ ไม่ว่าจะทั้งงานฝ่ายนอกหรือฝ่ายในล้วนเป็นเขาที่คอยดูแล
ถัดไปคือพ่อบ้านที่คอยดูแลฝ่ายในชื่อว่าหวังหมิง ส่วนพ่อบ้านที่ดูแลฝ่ายนอกชื่อเฉิงหนาน เหตุเพราะท่านอ๋องอวี้ไม่อยากให้สตรีเพศเข้ามาใกล้ ดังนั้นจึงมีบ่าวรับใช้ที่เป็นหญิงน้อยมากจนแทบจะไม่มีให้เห็น
ไม่เข้าใกล้สตรีเพศ? น่าเสียดายรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาของหลงเทียนอวี้จริงเชียว
แต่เ
