ป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน นางจะได้ไม่ต้องทำสงครามเย็นกับสตรีนางอื่นทุกวัน
หลังจากส่งพ่อบ้านเติ้งกลับไปแล้วก็เป็นเวลาอาหารเย็น จิ่นเยว่กลับไปปรนนิบัติพระสนมเต๋อเฟยที่ตำหนักหยาเสวียน หลินเมิ้งหยาจึงสั่งให้พ่อครัวทำอาหารเลิศรสมาให้หรูเยว่และหลินจงอวี้ลิ้มรส
แม้หรูเยว่จะเป็นเพียงบ่าวรับใช้ แต่นางอยู่ข้างกายหลินเมิ้งหยาจนเคยชิน อีกทั้งมารยาทยังนับว่าใช้ได้
แต่สิ่งที่ทำให้หลินเมิ้งหยาต้องตกตะลึงกลับเป็นมารยาทในการรับประทานอาหารของหลินจงอวี้ ท่าทางของเขาเรียบร้อยประหนึ่งได้รับการอบรมสั่งสอนมาเป็นอย่างดี หลังจากอาบน้ำชำระล้างร่างกายของเขาจนสะอาดแล้ว เขาหล่อเหลาราวเทพบุตร
เมื่อลองคิดดู คาดว่าอีกสามถึงห้าปีข้างหน้า เขาก็พร้อมแล้วที่จะไปทำให้จิตใจของหญิงสาวอ่อนระทวย
“พี่สาวพระชายาขอรับ ข้า…หน้าของข้ามีข้าวติดอยู่อย่างนั้นหรือ?” ตั้งแต่เริ่มรับประทานอาหาร หลินจงอวี้สังเกตเห็นว่าพี่สาวพระชายาที่งดงามราวนางฟ้าจ้องมองมาทางเขาอยู่ตลอดเวลา
ใบหน้าเล็กจึงเริ่มแดงระเรื่อ หรือเพราะเขากินเยอะจนเกินไป? พี่สาวพระชายาจึงรังเกียจเขาอย่างนั้นหรือ?
ไม่มีทางหรอก เขาวางถ้วยข้าวในมือลง พี่สาวพระชายาเป็นคนดี ช่วยเหลือเขา อีกทั้งยังพาเขามาอยู่ที่พระตำหนักแห่งนี้ เขาที่กินข้าวมากนิดหน่อย ไม่มีทางทำให้พี่สาวพระชายาโกรธหรอก
“ไม่ใช่เสียหน่อย พี่สาวแค่คิดว่าเจ้าหล่อเหลือเกิน แต่ผอมจนเกินไป มาสิ กินน่องไก่” นางยิ้มตาหยีขณะ
